Çocukların mutluluk olduğuna inanılır, torunlar da aynı şekilde. Evet, katılıyorum, ama bu ancak sayı çok fazla değilse ve onları destekleyebilecek gücün varsa geçerli. Eşimle birlikte bir kızımız var. Kaderin cilvesi, 19 yaşında bizi şaşkına çeviren bir haberle karşımıza çıktı; hamileydi. Üstelik ikiz çocuk doğurdu. Ardından evlendi.
Doğal olarak, her şey bir anda üzerimize çöktü. Genç bir anne, iki çocukla birlikte. Kocası da genç, kazandığı para neredeyse yok denecek kadar az. Desteklerinin büyük kısmını biz üstlendik. Eşimle ben, çocukları ve torunları geçindirebilmek için ikinci bir iş bulmak zorunda kaldık.
Uzun süre bizimle yaşadılar. Sabah güne iki işe yetişmek için kalkıyor, geceleri ise kızım dinlenebilsin diye ikizlerin peşinden koşuyordum. Sağlığım günden güne bozulmaya başladı.
Üç yıl böyle geçti sayılır, şükür ki artık biraz toparlandılar, çocuklar büyüdü. Derken bir gün kızım arayıp tekrar hamile olduğunu söyledi. O anda ona kürtajın daha iyi olacağını söyledim. İki çocuk bile zor büyütülüyor. Ama o inadına çocuğu doğurmak istediğini söyledi. Doğurdu ve yine her şey eskiye döndü. Yeniden para lazım, bir ağız daha eklendi sofraya. Eşimle ben tekrar çalışmaya gömüldük. Daha fazla kazanmaya başlamıştı damadım ama, beş kişiyi nasıl geçindirsin ki?
Bir süre sonra eşim felç geçirdi, benim de kalp ağrılarım başladı. Vücudumuzun bu yükü daha fazla kaldıramayacağını açıkça anladım. Kızıma artık kendi başlarına idare etmek zorunda olduklarını söyledim. Fakat beni asıl yıkan şey dördüncü çocuğa hamile olduğunu öğrendiğimde oldu.
Ne diyeceğimi bilemedim. Ne düşünüyorlardı acaba? Sanırım biz hep destek oluruz diye güveniyorlardı. Ama artık gücümüz yok, yapamayacağız. Ne yapacağımı bilemiyorum artık. İnsanların tek kızımıza yardım etmiyoruz diye bizi yargılamasından da korkuyorum. Ama zaten elimizden geleni fazlasıyla yaptıkBir gün sessizce eşimle otururken, evin içindeki neşeyi ve kaosu dinledik. Çocukların kahkahaları arada bir yankılanıyordu; öte yandan içimdeki korku ve yorgunluk baskın çıkıyordu. Gözlerim doldu ama birden fark ettim: Bizim vazifemiz sadece maddi destek vermek değil, sevgiyi ve sabrı aktarmaktı. Kızımın hayatına yön vermek bizim elimizde değildi, ama ona bırakmanın, özgürlüğüne izin vermenin zamanı gelmişti.
Ertesi sabah kızımla konuştum. Ona her zaman yanında olacağımızı, ama artık kendi ayakları üzerinde durması gerektiğini söyledim. Gözlerinde yaşlar belirdi, fakat ilk kez gücünü ve kararlılığını gördüm. Ben yapabilirim, dedi, ve gerçekten inandım. Yılların yükü üzerimden kalktı; artık çocukların odasından gelen kahkahalardan huzur duymaya başladım. Kızım ve eşi, zaman içinde zorlukların üstesinden geldi. Biz ise hayatlarımızı geri kazandık; torunlarımızı ara sıra görmek, ellerini öpmek, onlara masal anlatmak o kadar tatlıydı ki.
Belki hayatımız planladığımız gibi gitmedi. Belki yorgunduk, belki çaresiz kaldık. Ama bir sabah güneşin altın ışığı salonumuza vurduğunda, içimde en gerçeği hissettim: Sevgi, bazen sınır koyabilmekten geçiyor. Herkesin kendi yolunda yürüyebilmesi için bazen bırakmak gerekiyordu. O sabah, torunlarımdan biri bana sarıldı ve Dedeciğim, seni çok seviyorum! dedi. İşte o an, bütün yorgunluğumun karşılığını aldım. Ve geleceğe umutla bakmaya başladım.
