Canım, sana bir hikaye anlatacağım, başımdan geçti. Yaklaşık 15 yıldan fazla eşimle birlikte yaşadım, hayat yolculuğumuza beraber başladık. Evlilikten sonra kayınvalidemle aynı evde kaldık, ikimiz de bir fabrikada çalışıyorduk. Sonra bize fabrikanın lojmanında bir oda verdiler, annesinden ayrıldık ve kendi yerimize geçtik. Her şey gayet güzel gitmeye başladı. O sırada fark ettim ki, eşimin kariyer yapabilmesi için üniversite diplomasına ihtiyacı var. Onu kaydettirdim okula, ama derslerine ben girdim, raporları ve ödevleri ben yazdım. Ne varsa ben hallettim. Mezun olunca, diplomasını iş yerine götürdü ve hemen terfi aldı. Onun adına gerçekten sevindim. Ama benim kariyerim pek parlak olmadı. Üniversite mezunuyum, ama sürekli doğum iznindeydim. Oğlum büyürken hamile kaldım, sonra kızımı doğurdum. Tabii hem ardından tekrar işe gitmeye çalıştım, hem de çocukların hastalığı bitmedi, sürekli rapor almak zorundaydım.
Hiç üzülmedim aslında. İş hayatımda şanssızdım ama ailemde çok şanslıydım. Eşim çok çalıştı, hep geç saatlere kadar işteydi. Birkaç ay sonra büyük bir daire aldık. Çocuklar çok mutlu oldu, ilk defa kendi odaları oldu. Ben ise eşimi günden güne daha az görmeye başladım. Tesadüfen eski iş arkadaşım Ayşegül ile karşılaştım. Ayşegül bana, kocasının ofiste çıraklardan biriyle aldattığını anlattı. “Hiç utanmadan yapıyorlar, bazen açık açık, adam ofise kilitliyor kendini. Hediye veriyor kıza herkesin önünde, bir kere de sarıldı. Bu adamı bırak, hiç utanmıyor!” dedi. Ben de kafaya koydum, eşimin çalıştığı yere gidip o kızı göreceğim. Ondan eşimi rahat bırakmasını istemem lazım. Sonuçta bir ailemiz, çocuklarımız var. O kız herkesin önünde bana rezil etti, bana gülüp dalga geçti. “Senin kocan taş gibi bir güzelle aldatıyor, sen burada perişan oluyorsun. Kendine biraz çeki düzen ver,” dedi.
Tam o sırada ofisten bir adam çıktı, beni görünce öfkelendi. “Sen burada ne arıyorsun? Her şeyi öğrenmişsin demek! Daha iyi, çünkü iki hayat yaşamaktan çok yoruldum. Yarın boşanma davası açacağım,” dedi. En iyi avukatları tuttu, ellerimde ne varsa aldı. Sonra beni ve çocukları sokakta bırakıp gitti. Hiç umursamadı nerede yaşadığımızı, neyle geçindiğimizi. O ise yeni aşkına kaptırdı kendini. O günlerde annemle babam destek oldu, küçük bir daire alabildim. Bir işe girdim, hayatım biraz düzeldi. Aradan bir yıl geçti, eski kocam aradı ve benden yardım istedi. Hiç özür dilemedi, ihaneti için pişman olmadı. O kibirli adam hak ettiğini buldu. Meğer işten kovulmuş, yeni karısı da terk etmiş. Sonra kaza geçirmiş, şimdi hastanede yatıyor. Yardım etmeyi reddettim. Çünkü bizi terk etti, her şeyi elimizden aldı ve bir kez bile aramadı. Hiç umurunda olmadı, şimdi sıra bende.
