Annemle babam Türkiyede yaşıyor, ben ise İstanbuldayım.
Yirmi yıldan fazla süredir onları hiç görmedim desem yalan olmaz. Kendileri sanat hayatının içinde, sürekli turnelerde, halk müziği korosunda söylüyorlar; neredeyse hayatlarının tamamı sahnede geçmiş. Beş yaşımdayken babaannemin yanında kalmaya başladım. Babaannemin işi biraz kolaylaşsın diye, onun akrabalarının yanına Konya tarafına taşındık. İlk başlarda annemle babam senede iki, bazen üç defa uğrardı; ama zaman geçtikçe bu ziyaretler iyice seyrekleşti. Sonra ise tamamen irtibatımız koptu. Onları düşünmez oldum. Üniversitede tıp fakültesinde okurken, üçüncü sınıfta evlendim.
Şimdi eşimle birlikte kendi diş kliniğimizi açtık, Allaha şükür hem geçimimiz rahat, hem huzurluyuz. Sonra, tam bir yıl önce, annemle babam birden hayatımda tekrar belirdiler. Ellerinde benim numaram bile olmadığından doğrudan kliniği aradılar. Konuşmalarımız, daha çok hayatlarından şikâyet etmeleriyle geçti.
Hepsini usulca dinledim ve dedim ki: Bakın, o gün beni babaanneme emanet etmek sizin kendi tercihinizdi. Çünkü bazen babaanneme birkaç kuruş gönderirlerdi ama çoğunlukla ikimiz onun emekli maaşıyla geçiniyorduk. Babaannem zaten bunu defalarca bana söylerdi, ki ben de her şeyin farkındaydım. Elimizdekini tutumlu harcamak zorundaydık.
İyi bir öğrenci olduğum için burslu okudum. Üstümü başımı alacak, geçinecek param olsun diye de hastanede gece hemşireliği yaptım. Şimdi baktığımda, herkes kendi yolunu çizmiş. Benim de bir hayatım var, onların da. Herkes kendi yolunda ilerlesin dedim.
Anne-babam, yardım etmeye niyetim olmadığını hissedince bu sefer, Alimony yani nafaka davası açacaklarını söylemeye başladılar. Ama Türkiyede böyle bir şeyin işleyeceğini de pek zannetmiyorum. Bana bu sözleri bardağı taşıran son damla oldu. O zamana kadar hâlâ içimde bir yerlerde acaba yardım etsem mi, yanlış mı yapıyorum diye düşünüyordum ama artık onlarla ilgili hiçbir şey bilmek istemiyorum.
Sence haksız mıyım? Yoksa insan ne olursa olsun anne babasına böyle yapmamalı mı, bilmiyorum. Şaşkınım, ama böyle hissediyorum.
