Kadının Gerçeği Geç Anlaması
Bunu mu arıyordun? diye elindeki zarfı ona uzattı.
Kubilayın yüzü bir anda bembeyaz kesildi.
Zeynep, bak sakın yanlış bir şey düşünme Burak Bu
Neymiş düşünmemem gereken şey, Kubilay? Kocamın annesinin yaşıyor olup cezaevinde oturduğu mu? İkiniz de beni saf, saf bir çiçek mi sandınız?!
Yani bir ay mı diyorsun? Zeynep, hani sonbahara kadar kesin kalacaktık!
Küçük oğlum yeni kreşe başladı, ben de yakında iş buldum
Ne oldu birden?
Kiranın günü gününe ödeniyor, komşular da bizden şikayetçi değil
Senden kaynaklı değil dedi Zeynep duraksayarak. Kendi evime dönmem gerekiyor.
Neden? Kocanla kavga mı ettin yoksa?
Lütfen fazla soru sorma.
Tam bir ay sonra çıkmalısınız!
Hesabı tekrar yaparım, depozitoyu iade ederim.
Kusura bakma
Zeynep telefonu kapattı, içi üşüdü. Keşke şu tatsız şeyler çabucak bitse
***
Zeynepin gözü, mutfak masasının üzerinde duran zarfın üzerinden bir türlü ayrılamadı.
Sıradan bir zarf. Beş dakika önce postadan toplamıştı, market broşürleri ve internet faturasıyla birlikte.
Normalde posta işini Burak seve seve hallederdi ama bugün nedense Zeynep bakmak istemişti
Mühür. Gönderenin adresi. Açıkça yazıyor: T.C. Adalet Bakanlığı Silivri Cezaevi.
Ve gönderenin adı: Asuman Şenel.
Bu isim bunu Burak birkaç kere ağzından kaçırmıştı annesinin adı işte. Yani, Zeynepin yüzünü dahi görmediği kayınvalidesinin.
O zamana dek Buraka hayat veren kadının yaşadığından Zeynepin zerre kadar haberi olmamıştı.
Benim kimsem yok Zeyno, demişti Burak üçüncü buluşmalarında, ucuz bir kafede yağmurlu bir günden sığınıp ısınırken. Babam daha doğumumda evi terk etti, yüzünü hiç görmedim.
Annem de annem de ben yirmi yaşındayken vefat etti. Kalp Yani ben biraz yapayalnız büyüdüm.
Hiç mi kimsen yok? Zeynep o an neredeyse gözyaşlarını tutamamıştı. Hiç teyze, amca?
Sivasta uzaktan akrabalar var ama hiç konuşmayız.
Bak, böylesi daha kolay. Ne aile draması, ne de pazar yemekleri mecburiyeti Sadece sen ve ben.
O zaman Zeynep düşünmüştü:
Ne kadar güçlü çocuk Bunca şeye rağmen insanlara küsmemiş
O yüzden ona fazladan bir özen göstermişti, Burakın annesinden göremediği ilgiyi vermek ister gibi.
Sonra sade bir düğün yaptılar, aile arasında.
Zeynep tarafından; anne, baba, iki yakın arkadaş. Buraktan ise sadece çocukluk arkadaşı Kubilay. Tüm gece Kubilay garip garip suskun takılmış, Zeynepin gözünün içine bakmamaya çalışmıştı.
Sonradan utangaçlığına vermişti Zeynep bu tavrı. Şimdi anlıyordu: Kubilay fazla konuşup pot kırmaktan korkmuş.
Annen nerede gömülü? diye sormuştu Zeynep evlendikten altı ay sonra. Gidip mezarını biraz düzenlesek? Ne de olsa annen
Burak o an tuhaf bir şekilde irkilmişti. Hemen yüzünü çevirdi, gömleğinin yakasıyla oynamaya başladı.
Uzakta ya Zeynep. Şehir dışında. Eski bir mezarlık, neredeyse kapalı.
Ben bir ara uğrarım, sen boşver. Zaten oranın enerjisi kötü.
Yaşayanlara bakalım, tamam mı?
Ve Zeynep inanmıştı. Ah, ne kadar kolay kandırılmış!
***
Kapı açıldı, Zeynep irkilip zarfı çekmeceye, market broşürlerinin arasına sakladı.
Selam aşkım! Burakın neşeli sesi duyuldu, her zamanki sıcaklığıyla. Bizim afacan nasıldı bugün, fırtına gibi mi esti yine?
Mutfakta Zeynepe yaklaştı, saçından öpmeye çalıştı, ama Zeynep ani bir hareketle çekildi.
Neyin var? Çok mu yoruldun? Burak suratını gerdi, gözlerinin içine baktı. Kerem yine mi uyutmadı seni?
Dur ben üstümü değiştirip oğlanı alayım, sen biraz uzan.
İster misin, akşam yemeğini de hazırlarım?
Gerek yok, aç değilim. Bu arada, posta geldi bugün
Bir anlığına adeta dondu Burak, milisaniyelik bir an ama Zeynep gördü.
Öyle mi? Ne varmış? Fatura gevezelikleri mi?
Fatura. Biraz reklam var, bir de bu kadar.
Burak anında gevşedi, rahatça içini çekti.
Güzel, süper! Ben bir ellerimi yıkayıp Keremle ilgileneceğim. Çok özledim walla.
Zeynep onun arkasına baktı. Tüm hayatını paylaşan adam; bir ev, bir çocuk, bir ömür. Karşısında hem de böylesine rahat rahat yalan söylüyordu.
Hem de öyle rahat ki mide bulandırıcı.
Benim kimsem yok dediği kişi Altı numaralı koğuşta Asuman Şenel diye biri ona mektup yolluyor.
Ne yaptı acaba orada? Birini mi öldürdü, hırsızlık mı, dolandırıcılık mı? Daha kaç yılı var içeride?
Zeynep hayal etti birden; bir-iki yıl sonra kapı çalacak ve karşısında ağır bakışlı, geçmişinde hapiste yatmış sert bir kadın.
Diyecek ki:
Merhaba oğlum, merhaba gelin hanım. Torun nerede? Bundan sonra sizinle yaşacağım!
Kendisi için değil; en çok Kerem için ürküyordu Zeynep.
Nasıl bir çocuk büyür cezaevinden çıkmış bir babaanneyle?! Nasıl olur bu iş?
Yani, gerçekten kim çocuğunu sabıkalı birinin yanına bırakır ki?
Zeyno, çay ister misin? diye seslendi Burak salondan. Şu A101in kataloğunda bezlerde kampanya varmış; bak, masada buldum!
Zeynep sustu. Çoktan banka uygulamasını açmış, kendi hesabında ne kadar para kalmış kontrol ediyordu.
İlk zamanlar için yetecek kadar vardı. Başka bir mahallede ev harika olurdu.
Kiracılar bir ay sonra çıkacaktı. O bir ayı idare etmesi, farksız davranması gerekiyordu.
***
Burak işe gitti; gitmeden önce Keremi defalarca yanağından öptü, erken gelmeye söz verdi.
Zeynep iğrenerek baktı sahneye. Bu adam hem dünyalar tatlısı, hem böyle büyük bir yalanı nasıl taşımıştı? İnsan böyle şeyleri gizler mi?
Kocası gittikten sonra zarfı çekti çıkarıp. Açıp okumayı deli gibi istiyordu ama korkuyordu.
Ya okursa ve her şey daha beter olursa? Ya içinden öyle bir şey çıkarsa
Hayır, dedi kararlı şekilde. Orada ne yazdığının önemi yok. Bana iki senedir büyük yalan söyledi!
Tam o sırada kapı çaldı. Zeynep irkildi. Kim gelmiş olabilirdi?
Ailemiz, dostlarımız haber verir gelmeden. Arkadaş mı? Kapı dürbününden baktı Kubilay apartman boşluğunda, ayakta hem de basbayağı pür heyecan.
Zeynep açtı kapıyı.
Kubilay? Burak işte, yok şimdi.
Biliyorum, Zeynep Sadece şey geçerken uğradım, belki Burak garaj anahtarlarını evde unutmuştur diye geldim?
Söylediğine göre sehpanın üstünde olacakmış anahtarlar.
Anahtar mı? diye kaşlarını kaldırdı Zeynep. Sehpanın üstünde anahtar falan yok. Emin misin Burak evde olduğunu söylediğine?
Ya şey Burak başka bir şey de rica etmişti bugün. Postadan bir şey gelip gelmedi diye baktım ama kutu boştu. Sen bugün posta kutusuna bakmadın mı?
Baktım. Noolmuş?
Kubilay yutkundu.
Şey bir parça sipariş verdik, Burak onun için haber geldi mi diye sordu.
Zeynep ağır adımlarla mutfağa dönüp, masadan gri zarfı aldı ve kapıya döndü.
Bunu mu istiyordun? zarfı Kubilaya uzattı.
Kubilayın yüzü beti benzi attı.
Zeynep bak lütfen Burak O
Neymiş düşünmemem gereken, Kubilay? Kocamın annesi hayattaymış ve cezaevindeymiş; siz de beni toy turist diye mi kandırdınız?
Bebeğimi böyle bir ailenin içine mi doğurdum yani?
Zeynep, iyi olsun istiyordu! Kubilay hızlı hızlı, sesi kısık, panik içinde konuşmaya başladı. Sadece huzurlu bir hayat kurmak istedi, o kadar.
Kadın Yani annesi çok zor bir insan. Burak ondan öyle acılar çekti ki senin aklın almaz.
Kötülük olsun diye yapmadı, korkutmak istemedi seni, o yüzden sustu.
Sildi yani? Zeynep acı acı güldü. Kubilay, anne dediğin insan öyle kafadan silinir mi? Hem de bu kadar alçakça?
Benim seçim hakkımı elimden aldı! Hangi aileye girdiğimi öğrenmeliydim.
Hangi aile yav? Kubilay elini salladı. Aile bile değil ki orası. Bir kadın ve kirli işlerinden başka bir şey yok.
Zeynep, bak ver o zarfı, olur mu? Okumadıysan en azından. Buraka ben götürürüm, kendisi anlatır sana.
Git artık, Kubilay, dedi Zeynep usulca. Ve zarfı da sana vermeyeceğim. O Buraka ait, gelip kendi alsın. Hem de bizzat elimden.
Zeynep çat diye kapıyı Kubilayın şaşkın suratının önünde kapattı.
***
Tüm gün Zeynepin kafası başka yerdeydi. Oğlunu besledi, altını değiştirdi, çevrede dolaştı, ama zihni sürekli dönüp dolaşıp aynı yere geliyordu.
İlk fırsatta neler alınmalı? Çocuk arabası, yatak, evraklar… Mobilyayı zaten boşver.
Şehrin kenar mahallesindeki dairesinde eski bir çekyat ve dolap vardı, yeterdi ona.
Akşam altı gibi tam bir sükûnet hakim oldu ruhunda.
Masayı kurdu, yemeği hazırladı, oğlunu yatırdı. Sonra oturdu bekledi kocasını.
Ooo, süper kokular yayılıyor! eve dönen Burak, hiçbir şey olmamış gibi girdi. Bak, Kereme yeni bir oyuncak aldım! Ninnileri varmış.
Zeynepin önünde, masanın ortasında, uğursuz bir gri zarf.
Burak mutfağa bakınca rol yapmayı bıraktı.
Kubilay buldu mu? diye sordu kısık sesle.
Ben buldum. Senin gönderdiğini söyledi, almaya geldi ama vermedim.
Burak yorgun, sanki otuz yıl yaşlanmış gibi sandalyeye çöktü.
Neden Burak? Neden annemin öldüğünü söyledin?
Çünkü benim için 12 yıl önce öldü zaten, gözleri yaşlıydı. İlk hapis cezasını aldığında. Sonra çıktı, yarım yıl zor kaldı dışarıda, sonra yine hapis.
Zeynep, sen tertemiz ailede büyüdün; baban mühendis, annen öğretmen. Sen annemin hangi dilden konuştuğunu bile hayal edemezsin. O dolandırıcının önde gideni, profesyonel suç makinesi.
Peki, hangimiz haklısın sanıyorsun? Bir yıl boyunca bana yalan söyledin! Bilerek! Zeynep neredeyse çığlık attı. Bu yaptığın güveni yok etti, anlıyor musun?
Seni kaybetmekten ödüm koptu! Burak sinirlendi. Giderdin! Oha, annesi sabıkalıymış, Allah bilir neler vardır kanda derdin.
Kerem sağlıklı bir ailede büyüsün istedim. Yalnız babası olsun istedim, hırsız anası değil!
Şimdi ise boşanmış bir babası olacak, dedi Zeynep buz gibi.
Burak dondu.
Ne? Ne demek? Bunu bırakıp gidiyor musun? Sadece bir zarf, sadece bir yalan diye mi?
Senin kim olduğunu bilmiyorum artık Burak. Anneni ölmüş gibi gösteren bir adam, başka neler uydurur bilemiyorum.
Belki babanın da sadece ortadan kaybolduğunu söylüyorsun, o da içeride mi yatıyor acaba?
Saçmalama Zeynep
Ben saçmalamıyorum. Kiracılara yazdım. Bir ay içinde taşınıyorum. Yarın boşanma dilekçesi vereceğim.
Burak yerde diz çöktü, yalvardı, iyiliğimiz için yalan söyledim dedi.
Ama Zeynep kulak asmadı. Kararı kesindi.
***
Kiracılar çıktı, Zeynep ve oğlu kendi evlerine taşındı. Evlilik sona erdi, Burak ise hâlâ Zeynepi geri kazanacağım diye umut peşinde. Nerede hata yaptım ki? diye üzülüyor; ailesini koruduğunu sanıyordu
Oğlunu sık sık görüyor, ona her konuda bakıyor. Ama Zeynepin güvenini kazanamayacağını da artık anlıyor. Zeynep ise geri dönmeye hiç niyetli değil.
