Yaşlı kadın dönüp Kadire öyle sözler söyledi ki, tüyleri diken diken oldu: Bugün güzel ve güneşli bir gün olacak. Birlikte yapacak çok vaktimiz var.
Kadir, Çarşamba sabahı İstanbuldan trenle yola çıkmıştı. Kompartıman oldukça sakindi. Yaşlı bir kadın içeri girdi ve Kadirin yanına oturdu. Elindeki küçük sepet ve başörtülü haliyle, belli ki tıpkı Kadir gibi, köydeki sebze bahçesine gidiyordu. Kadirin aklına merhum eşi Zümrüt düştü. Zamanında beraber gidip, elleriyle sebze topladıkları günü hatırladı. Ancak eşini kaybettikten sonra, oraya gitmekten hep kaçınmış, yalnızlığın ve hüznün gölgesinde kalmıştı.
Tren Sirkecide kısa bir duraklama yapınca, yaşlı kadın Kadire dönerek, Bugün güzel ve güneşli bir gün olacak. Birlikte yapacak çok vaktimiz var, dedi. Bu cümleler tam da Zümrütün yıllar önce Kadire söylediği sözlerdi. Şaşkınlık içinde başını salladı. Kadınla sohbete koyuldular, o yılın kurak geçtiğinden, kış soğuklarının tarlalara verdiği zarardan ve gelecek yıla dair umutlarından bahsettiler.
Otobüs durağına geldiklerinde, Kadir bu hanımefendiyle daha önce hiç karşılaşmadığına şaşırdı. Birlikte bir süre yürüdüler, ardından ayrı yollara saptılar. Kadir bahçesine varınca, uzun süredir uğramamış olduğu için toprağın otlarla kaplandığını gördü. Fakat trende yaptığı kısa sohbetten aldığı huzurla içi umutla doldu. Bahçeyi gezdikçe eski neşesini anımsamaya başladı.
Yeniden canlanmış bir halde toprakla uğraşmaya başladı; çapa yaptı, otları ayıkladı. Toprağın verimini ve doğanın kendini yenileyişini görmekten büyük keyif aldı. O an bahçesini satmamaya karar verdi. Banka oturup, peynirli sandviçini yiyip, termosundan demli çayını yudumlarken solgun papatyaların rüzgarla savruluşunu ve genç elma ağacından düşen olgun elmaları seyretti. Her şey ona Zümrütle yaşadığı güzel günleri tekrar hatırlattı.
Kadirin içi gitgide ferahladı; bundan sonra daha sık bahçeye gelmeye karar verdi. Ormanda mantar toplarken, omuzlarına yük olmuş acının biraz hafiflediğini hissetti. Doğayla ve toprakla uğraşmanın hayatına anlam kattığını fark etti.
Eve dönüş yolunda, sabah trende tanıştığı yaşlı hanım yine karşısına çıktı. Birlikte elma paylaşıp, toprağın verdiği zahmetten ve huzurdan dem vurdular. Kadın, Hayatta önünde upuzun yollar var, çalışmak ve üretmek insana mutluluk ve amaç kazandırır, diyerek Kadire içten bir gülümsemeyle cesaret verdi.
Kadın durağında inerken, Kadir güneşin batışını izledi, kalbi huzurla doluydu. Bir kez daha anladı ki, her yeni güne umutla bakmak ve üretmek, insanın kalbindeki yükleri hafifletir ve hayata yeniden tutunmasını sağlar.
