Bugün yaşadıklarımı günlüğüme yazmak istiyorum. Annemle olan ilişkimde artık bıçak kemiğe dayandı. İlk kez, bir tartışmanın ortasında annemle konuşmayı aniden kestim ve sinirimi duvara telefonumu fırlatarak çıkardım; telefon paramparça oldu. Biliyorum, fazla sert bir tepkiydi ama içimde biriken duyguları kontrol edemedim: öfke, kırgınlık ve derin bir çaresizlik birbirine karıştı. Gözyaşlarım süzüldü, içimdeki fırtına sanki tüm göğsümü sıkıştırıyordu, durumun ciddiyetini iyice hissettim.
İki işi birden yürütürken hiçbir şekilde ailemden destek görmüyorum, bu da sadece moralimi bozuyor. Annemle babamın tüm ilgisinin yıllardır kardeşime, Elife yöneldiğini fark etmek, içimdeki acıyı iyice artırıyor. Elbette Elif için mutlu olmam gerektiğini biliyorum ama maddi sorunlar kafamı sürekli meşgul ediyor.
Telefonum susmak bilmiyor; ilk arayan, yine annemdi. Benden para istiyordu, üstelik zor durumda olduğumu bildiği halde. Kendim de ekonomik açıdan sıkıntılı olduğum için teklifi reddettim. Ardından Elifin yeni evine taşınması şerefine düzenlediği ‘ev bulma’ davetine çağrıldım ama buna da katılmayacağımı söyledim. Birkaç gün sonra annem beni ziyarete geldi. İçten içe belki özür dilemek için geldiğini umdum; benden kardeşime bir daire almak için para istemesinin yanlış olduğunu, benim de zor durumda olduğumu anlayacağını hayal ettim.
Fakat beklediğim olmadı; konuşma yine gerginleşti. Annem sanki benim alındığımı hissetmiş gibiydi ve bir şekilde sürekli paradan şikayet ettiğimi söyledi. Ona bunun sadece parayla ilgili olmadığını açıklamaya çalıştım. Kendi kredi borcumu ve zorluklarımı, onların bildiği halde hiç umursamamalarını dile getirdim. Ancak annem doğrudan konuşmak yerine konuyu dağıttı ve beni yalnızca maddiyata önem vermekle suçladı.
Gerçekten çok kırıldım. Anlaşmazlık büyüdü, içimde biriken tüm sevgisizliği ve kabul edilmeme hissini anneme açıkça söyledim. Kardeşimden neden farklı muamele gördüğümü anlamaya çalıştım, yanlış ne yaptım diye sordum. Sonunda hem fiziksel hem de duygusal olarak tükenmiş hissettim; ama yine de, içimde bir umut var. Günün sonunda düşündüm; aile huzuru ve sevgisi için kendi içimde mücadele vermek çok önemliymiş. İnsanın kendi değerini ve sevgisini sadece başkalarından beklemek yerine, kendine de göstermesi gerektiğini anladım.
