Zehranın kızı Elife doğum gününde hediye olarak aldığı küçük bir kelebek dövmesi, tüm aile içinde beklenmedik bir tartışmaya neden oldu. Elifin masumane dövme hayali, aileyi bir hayli telaşa soktu. Özellikle anneannesi, Nermin Hanım, dövmenin kendisine göre bir hastalık gibi olduğunu ve torununu bundan kurtarmak için ne yapabileceğini kara kara düşünüyordu. Elifin arkadaşları ise ateşe körükle gidercesine, dövmenin üniversiteden atılmasına, iş bulmada zorluklar yaşamasına ve hayatında uygun bir eş bulamamasına kadar bir dizi olumsuz senaryoyu sıralayarak onu korkutuyordu.
Nermin Hanım, Elifin anne ve babasına sitem ederek, kızlarına böyle bir kararı vermede izin verdikleri için onları eleştirdi. Ona göre, anne-baba Elifi daha doğru yönlendirmeli ve böyle bir karar alınmadan önce mutlaka aileyle, özellikle de kendisiyle istişare etmeliydi. Ancak Elifin annesi ve babası, küçük bir dövmede hiçbir sakınca görmüyorlardı. Onların gözünde Elif artık on sekiz yaşında bir yetişkindi ve kendi kararlarını alabilecek olgunluğa ulaşmıştı. Elifin okul başarısıyla gurur duydukları için, uzun süredir hayalini kurduğu bu dövmeyi ona doğum gününde armağan etmekte tereddüt etmemişlerdi.
Nermin Hanım ise bambaşka bir kuşaktandı; onun gençliğinde dövmeler mahkumlarla veya serserilerle ilişkilendirilirdi ve şiddetle karşı çıkılırdı. Elifin anne ve babası ise Nermin Hanıma zamanların değiştiğini, dövmenin bugün artık bir kendini ifade biçimi olduğunu, suçla hiçbir ilişkisi olmadığını anlatmaya çalıştı. Nesiller arasındaki bu bakış açısı çatışması, toplumun dövmelere olan yaklaşımının nasıl evrildiğini açıkça gösteriyordu.
Sonuçta, Elifin anne ve babası, kızlarının doğum gününde mutlu olmasından memnundu. Nermin Hanım ise, bir yandan yeni nesil alışkanlıklarına yabancılık çekerken, bir yandan da değişen çağa ayak uydurmaya çalışıyordu. Şu soru ise hala ortada duruyordu: Elifin anne ve babası ona müdahale edip dövme yaptırmasına engel olmalı mıydı? Bu, cevabı oldukça kişisel ve kültürel değerlerle şekillenen bir soruydu. Kimi insanlar, gençler söz konusu olduğunda, kendi kararlarını almadan önce ailelerinin sözünü daha fazla dinlemesi gerektiğini savunabilir. Diğerleri ise, bir genç yetişkin olarak Elifin kendi hayatına dair kararları özgürce alabilmesi gerektiğine inanır.
Hayatın özü şudur ki; zaman da dünyamız da değişiyor. Esas önemli olan ise, farklı kuşaklar arasında karşılıklı anlayış ve saygıyı koruyabilmek, sevdiğimiz insanları sadece geleneklere uymadığı için yargılamamaktır. Her göçen günle birlikte hem aile içinde hem toplumda, sevgiyle ve saygıyla yol almak, hayatı daha anlamlı ve güzel kılar.
