İki çocuğum var. Çocuklarım farklı evliliklerimden. İlk çocuğum kızım. Benim Elifim, şimdi 16 yaşında oldu. Elifin babası nafaka ödüyor ve daima onunla iletişimde kalıyor. Eski eşim yeniden evlendi, ikinci evliliğinden iki çocuğu daha var ama buna rağmen kızımızı hiç unutmuyor.
Beş yaşındaki oğlum ise daha az şanslı. İki yıl önce ikinci eşim hastalandı ve üç gün sonra hastanede vefat etti. Aradan bayağı zaman geçti ama o hâlâ yanımdaymış gibi geliyor bana. Sık sık kapının açılacağını ve içeri girip bana Günaydın! diye gülümseyeceğini düşünüyorum. Sonra bütün gün gözyaşlarımı tutamıyorum.
Tüm bu süreçte en çok eski kayınvalidemden, Sevgi Hanımdan destek gördüm. Onun için de en az benim için olduğu kadar zordu; sonuçta eşim onun tek oğluydu. Zor günleri birlikte atlattık, acımızı paylaştık, birbirimizden güç aldık. Sık sık telefonla konuşurduk ya da birbirimizi ziyaret ederdik. Hep eşimi konuşurduk.
Bir ara aynı evde yaşamayı bile düşündük ama sonra kayınvalidem vazgeçti. Yedi yıl aynı evde yaşadık. Kayınvalidemle her zaman çok güzel bir ilişkimiz vardı. Neredeyse arkadaş gibiydik.
Hamile olduğum zamanlarda, bir gün kayınvalidem birdenbire babalık testi konusunu açtı. Meğer televizyonda, başkasının çocuğunu yıllarca büyütüp sonra gerçeği öğrenen bir adam hakkında bir program izlemiş. Hemen ona böyle testlerden rahatsız olduğumu söyledim.
Eğer bir adam, çocuğun kendisinden olmadığına dair şüphesi oluyorsa, hemen boşansın, hafta sonu babası olsun, dedim.
Kayınvalidem, bana güvendiğini ve torununun kendi oğlundan olduğuna inandığını söyledi. Ama ben yine de doğumdan sonra kendisinin bu testi isteyeceğini düşündüm; fakat ne konu açtı, ne de herhangi bir şey söyledi.
Bu yaz ise, kayınvalidemin sağlığı birdenbire çok kötüleşti. O da ben de, birbirimize daha yakın olmamız gerektiğine karar verdik. Bir emlakçı bakıp ona ev almaya çalıştık, bana yakın bir yerde yaşasın istedik.
Yine bir gün kayınvalidem rahatsızlandı ve hastaneye kaldırıldı. Emlakçı için bazı evraklara ihtiyacımız oldu. Kayınvalidem hastane odasından çıkamayınca gerekli belgeyi almak üzere evine gittim. Dosyaların arasında aradığım evrakı bulmaya çalışırken, oldukça ilginç başka bir belgeyle karşılaştım: Bir babalık testi! Meğerse oğlum henüz iki aylıkken kayınvalidem gizlice test yaptırmış ve gerçekten de torunu olduğu kesinleşmiş.
Bu belgeyi görünce çok öfkelendim. Demek ki kayınvalidem bana bunca yıl inanmamış! Bunu ona söylemeden duramadım. Şimdi bana defalarca özür diliyor, yaptığı akılsızlıktan çok pişman olduğunu söylüyor. Fakat ben hâlâ içimi rahatlatamıyorum. Yıllarca bana güvenmiyormuş gibi hissediyorum; resmen ihanete uğramış gibiyim.
Şimdi ona yardım etmek istemiyorum, sonuçta beni yarı yolda bıraktı. Yine de biliyorum ki ona destek olacak, yardım edecek kimsesi yok.
Oğlumu babaannesinden mahrum bırakmak istemiyorum; yine yardım edeceğim. Ama aramızdaki o sıcaklık ve güven eskisi gibi olmayacak. Hayat bazen en yakınımızdakinin bile bizi sınayabileceğini gösteriyor; affetmek ise insanın kendisi içindir. Güvenin kıymetini eldeyken bilmeli ama yaşadığımız haksızlıklar bile bizi daha güçlü bir insan yapıyor.
