Otuz yaşındayım ve birkaç ay önce sekiz yıl süren bir ilişkiyi bitirdim. İhanet yoktu, bağırış çağırış yoktu, çirkin sahneler yaşanmadı. Sadece bir gün, onun karşısına oturup acı bir gerçeği fark ettim: Ben onun hayatında devam eden kadındım. En korkuncu da, muhtemelen bunu kendisi dahi farkında değildi.
Tüm o yıllar boyunca sadece sevgiliydik. Hiçbir zaman aynı evde yaşamadık. Ben ailemin evinde kalıyordum, o da annesiyle babasının yanında. Ben üniversite mezunuyum, bir şirkette çalışıyorum. O ise kendi kebapçısını işletiyor. İkimiz de kendi ayaklarımız üstünde duruyorduk, herkesin kendine göre sorumlulukları, düzeni, parası vardı. Ekonomik bir engel yoktu, ilerlemememiz için hiçbir neden kalmamıştı. Ama hep ertelenen, bir türlü alınmayan bir karardı bu.
Yıllarca defalarca teklif ettim: Gel birlikte yaşayalım. Hiçbir zaman büyük bir düğünden, karmaşık planlardan bahsetmedim. Hatta hep söyledim; evlilik şart değil, bir imza bizi biz yapan şey değil. Hep dile getirdim, ilişkimizin güçlü olduğunu, gerçek hayatı, zamanı paylaşabileceğimizi anlattım. O ise her defasında bahane buldu: Daha zamanı var, şu an değil, restoran çok yoğun, bekleyelim daha iyi olur diyordu.
Bu arada ilişkimiz rutine oturdu. Belli günler görüştük, belli saatlerde konuştuk, aynı yerlere gittik. Evini, ailesini, dertlerini ezbere bilirdim. O da benimkileri. Ama her şey konforun, güvenliğin sınırında kaldı: hiç risk almadık, gerçek bir değişim yaşanmadı. Sağlamdık ama donup kalmıştık.
Bir sabah, yüreğimin acısıyla şunu fark ettim: Ben büyüyordum ama ilişkimiz büyümüyor. Zamanı düşünmeye başladım. Böyle devam edersek, kırk yaşıma geleceğim ve hâlâ ebedi nişanlı olacağım. Ortak bir evimiz yok, birlikte kurulmuş bir hayatımız yok; sadece buluşmalar, yalnızlığa eşlik eden beraberlikler… O bunu istemediği için, asla kötü biri olmadığı hâlde ayrıldım.
Kararı bir anda almadım, aylarca tarttım. Sonunda söyleyince olay çıkmadı, kavga olmadı. Sessizlik çöktü. Hiç anlamadı neden ayrılmak istediğimi. Ona göre her şey yolundaydı, hiçbir eksikliğimiz yoktu. O an, her şey netleşti: Ona bu yetiyordu, bana artık yetmiyordu.
Sonra acı geldi Çıkıp gitmiş olmama rağmen alışkanlıklar kalmıştı. Mesajlar, aramalar, beraber geçen zaman Fark ettim ki özlediğim şey aşk değil, alışkanlık. Bildiğim güvenli hayat.
Hiç beklemediğim bir şey oldu: İnsanlar nasıl karşılar, beni eleştirirler, sekiz yılda hemen bırakılır mı derler sandım. Ama tam tersi oldu. Pek çok kişi bana Zamanı gelmişti dedi. Senin gibi bir kadın yerinde durmamalı, yeterince beklemişsin dediler.
Hâlâ bu süreçten geçiyorum. Kimseyi aramıyorum, acelem yok. Yavaş yavaş, kendi yolumda ilerliyorum.
