Küçüklüğümden beri ailemden beklediğim desteği hiç göremedim, ama dostlarım her zaman yanımda oldular, hangi zor zamanımda olursa olsun beni yalnız bırakmadılar. Hani derler ya, Aile her şeydir, sonsuzdur diye… Ama benim hayatımda işler öyle yürümedi. Asıl ailem aslında dostlarım oldu; hep arkamda durdular, motive ettiler, ihtiyacım olduğunda ellerini ilk onlar uzattı.
Bizim dostluk Başakşehirde, okulda başlamıştı. Bir grup kız ve erkek, zamanla birbirimize iyice yaklaştık. Bir ara resim kursuna gitmek istediğimi söylemiştim. Evdekilere anlattım, ama hem ilgilenmediler hem para vermeyi reddettiler. O kadar üzülmüştüm ki… Neyse ki arkadaşlarım hemen el attılar. Kimisi bana boyalar getirdi, kimisi eskiz defterlerini verdi. Aramızdan biri, Arda, ablası Leylayı aradı. Leyla, grafik tasarımcıydı. Abla, bir zahmet bana iyilik yap, Elife ücretsiz ders ver dedi ve Leyla gönüllü oldu. Hiçbir çıkar beklemeden bana çizim çalıştırdı, yeni şeyler öğretti.
Liseyi bitirmeye yaklaşırken, ailem yine ilgisizdi; ne mezuniyet heyecanı paylaştılar, ne de kutlama için para ayırdılar. Sağ olsun arkadaşlar, el birliğiyle çözüm buldular. Biri part-time işe girdi, aramızda para topladık, mezuniyetimi kutlamak için her ayrıntıyla ilgilendiler. Elbisemi Melek dikti, makyajımı Derya yaptı, saçımı Sevgi ördü. Sanki gerçek kardeşlerim onlar gibiydi.
Üniversiteyi değiştirmek istediğimde de ailem yine engel olmaya kalktı. Ya bizim dediklerimizi dinlersin, ya da okulunu kendi başına ödersin, diye önümü kestiler. Çok zoruma gitmişti ama dostlarım orada da çıkıp yardım ettiler. Birkaç ay Ece’nin evinde kaldım, ne zaman ihtiyacım olsa destek oldular. O süreçte misafir gibi değil, kendi evim gibi rahat ettim. Giderlerimi kısmama, para biriktirmeme de yardımcı oldular. Sonunda Marmara Üniversitesine geçmeyi başardım.
Yıllar geçti, dostlarım çoğu şeyde bana yol arkadaşı oldu. Ev aldığımda kredi çekemiyordum, ellerinden ne geliyorsa verdiler, borcumu tamamladım. Evimi boyamak için hepimiz bir araya geldik, fırçaları alıp beraber çalıştık. Hastalandığımda yanağımda annemin eli yerine Melisin çorbası, Erenin ilaç takibi vardı. Ailem ve kardeşim ise uzaktan izlemeyi bile düşünmedi.
Ailemin Aile her zaman arkanda olur! lafı kulağımda kalmıştı ama ne yazık ki dört senedir bir kez bile konuşmadık. Neden mi? Çünkü benim gerçek ailem aslında dostlarım oldu. İyilikleriyle, sevgileriyle, her sıkıntıda omuzlarıyla bana yeteri kadar mutluluk ve güven verdiler. Artık ailem diye saydığım altı kişi var: dördü liseden, ikisi ise üniversiteden hayatıma giren dostlarım. Onlar olmasaydı bu kadar güçlü olamazdım. İyi ki varlar… Allah herkese böyle dostlar nasip etsin!
