Eşimle birlikte on yıldır aynı çatı altında hayatımızı paylaşıyoruz. Kurduğumuz aile öylesine güzel ki, çoğu kişi bize imreniyor. Fakat son zamanlarda aramızda küçük sürtüşmeler baş göstermeye başladı. Çocuklarımız dünyaya geldikten sonra, hayatımızı bambaşka şekilde düzenlememiz gerektiğini fark ettik.
Bir gün çocukların oyuncaklarının kaybolduğunu fark ettim. Üstelik sıradan oyuncaklar değil, oldukça pahalı olanlar yoktu ortada. Önce çocuklara sordum, sonra evi didik didik aradım ama oyuncaklara rastlayamadım. Sanki büyü varmış gibi kayboldular. Eşim bile aradı ama hiçbir şey bulamadı.
Kayınvalidem sık sık bizi ziyarete gelir. Torunlarıyla oynamaya bayılır. Genellikle mutfakta onunla kahve içip sohbet ederiz, sonra çocuk odasında onlarla vakit geçirir. Ancak bu kez, çocukların odasına bir dakika bile uğramış olsa da hemen çıkıp gitmişti.
Tam da o gün bir oyuncağın daha yok olduğunu fark ettim. Önce evdeki herkese sordum, fakat herkes başka bir oyuncakla oynadığını söyledi. Sonra oğlum hatırladı; Anne, babaanne oyuncakla odadaydı, sonra çantasına koyup gitti, dedi. Bunun üzerine eşim, annesiyle konuyu konuşmaya karar verdi.
Bir iki gün sonra misafirimiz oldu ve mesele aklımızdan çıktı. Ancak kayınvalidem erkenden evine dönerken, çantasından çocuğumun bir başka oyuncağı dışarı taşmıştı.
Açıklama bekledim. Yıkamak için aldım, dedi. Fakat bunun doğru olmadığını anladım. Biraz üzerine gidince itiraf etti; oyuncakları kız kardeşinin oğluna götürüyormuş. Dediğine göre, kardeşi böyle pahalı oyuncakları alacak parası olmadığından, yeğenini mutlu etmek istemiş.
Biz de oturup konuştuk ve bir daha böyle bir şey yapmayacağına söz verdi. Fakat oyuncaklar hâlâ kaybolmaya devam ediyor. Eşim annesine karşı ciddi bir tartışmaya bile girdi, hırsızlık ve başkalarına hediye etmekle suçladı.
Olay öyle bir noktaya geldi ki çocuklar bile işin farkına vardı. Onlar da artık babaannelerinin gelmesini istemiyor; oyuncağımızı çalıyor diye şikâyet ediyorlar. Biz de kayınvalide ziyarete gelmek istediğinde türlü bahaneler uydurup kapıyı açmıyoruz.
Hayat işte, insan bazen en yakınlarında bile beklemediği davranışlarla karşılaşabiliyor. Sonunda şunu öğrendim: Aile içinde sınırları korumak, anlayışlı ve dürüst olmak her şeyden önemli. Çünkü güven sarsıldığında, sevgi de yara alıyor.
