Bir yıl önce yapayalnız kaldım. Eşimin cenazesinden sonra yavaş yavaş toparlanmaya başladım ve yalnızlığın yanında başka bir sorunumun daha olduğunu fark ettim. Maddi olarak büyük bir sıkıntı yaşamaya başladım. Çok tutumlu yaşayan biriyim, kendime asla fazladan bir şey almam, fakat yine de beklenmedik masraflar çıkıyor; ilaçlar, doktor ziyaretleri gibi.
Eşimle birlikte iki çocuğumuzu büyüttük, her zaman onlara elimizden gelen desteği verdik, cebimizdeki son kuruşa kadar onlar için harcadık. Evimize aldığımız birçok şey, çocuklarımızın ailelerinin ihtiyaçları için de kaynak oldu. Kaderin bana ne kadar daha gün ayırdığını bilmem, ama her halükarda, şu anki apartmanım oğlum ve kızıma miras kalacak, vasiyetnamemi değiştirmediğim sürece – ki öyle bir niyetim de yok. Onlar da gayet akıllı, bilinçli insanlar, gayrimenkulün değerini de gelecekte bir ev sahibi olmanın getirilerini de biliyorlar.
Birkaç kez üstü kapalı bir şekilde geçinemediğimi çocuklarıma anlatmaya çalıştım. Eğer yalnızca her geçen ay artan faturaları üstlenselerdi, en azından bir sonraki emekli maaşıma kadar para arama derdim olmazdı. Kızım konu açılınca anlamamış gibi davrandı, oğlumun evindeyse gelinin geliri yönettiği belli; lafım havada kaldı, kimse üstüne alınmadı.
Kızımın ve oğlumun ne kadar kazandığını biliyor sayılırım, onlar adına seviniyorum, kendi arabalarını almalarını, tatillere çıkabilmelerini takdir ediyorum. Torunlarımın da harçlık konusunda eli bolluk içinde, bazen benim bir aylık emekli maaşımla onlar bir günde harcamalık para bulabiliyorlar. Bazen düşünüyorum; acaba biz çocuklarımızı bu kadar duyarsız mı yetiştirdik? Beni bu kadar yoksulluk çekerken görüp, bir kez bile destek olmaya çalışmıyorlar. Oysa ben ve rahmetli eşim, yıllarca kendi anne babamıza torbalar dolusu erzak taşır, ilaçlarını alır, doktor masraflarını karşılamaya gayret ederdik.
Bir arkadaşım, onun yaptığı gibi, oğlumun ya da kızımın yanına taşınıp kendi evimi kiraya vermemi önerdi, hatta çocuklarına sormadan bile yapabilirmişim bunu. Bu şekilde çözüm aramak istemem, ama galiba başka yolum kalmadı. Yine de çocuklarla bir konuşma daha yapacağım; eğer yine bir şey değişmezse, o zaman bu yolu seçmek zorunda kalabilirim. Çünkü sadece emekli maaşımla geçinmem mümkün değil ve yıllarca biriktirdiğim tüm param da çocuklarıma gitti…
