58 yaşındayım ve çoğu insanın hayal bile edemeyeceği bir karar aldım: Kızıma maddi olarak destek olmayı bıraktım. Bunu ona olan sevgim azaldığı için yapmadım ya da cimrileştiğimden değil.
Kızım, çalışmayı sevmeyen biriyle evlendi. Kocası, evlendiklerinden beri sürekli iş değiştiriyor; her seferinde başka bir bahane: patron, mesai saatleri, maaş, çalışma ortamı Hep bir aksilik buluyor.
Kızım da çalışıyor ama kazandıkları para yetmiyor. Ve her ay evlerine yine bir sıkışıklık giriyor; kirası, mutfağı, borçları, çocukların okul masrafları Her defasında yine bana gelip aynı şeyleri anlatıyor.
Ben de, annelik içgüdüsüyle, yine yardım ediyorum.
İlk zamanlarda bunun geçici olduğunu sandım. “Zor bir süreç, toparlanacaktır, sorumluluk alır, adam gibi adam olur” dedim. Ama yıllar geçti, değişen hiçbir şey olmadı.
Kocası sabahları geç kalkıyor, evde oturuyor, arkadaşlarıyla dışarı çıkıyor, neredeyse bir iş buldum diye sözler veriyor. Benim verdiğim paralar ise aslında onun yüklenmesi gereken sorumlulukları kapatmaya gidiyor Ya da daha kötüsü, arkadaşlarıyla eğlenceye harcadığı paraya.
Nasılsa ben her durumda halledeceğim diye hiç iş aramıyor.
Kızım da ona sesini çıkarmıyor. Ona bir şey demektense bana sığınmak, benden para istemek daha kolay geliyor.
Böyle böyle, bana ait olmayan faturaları öder oldum, benim olmayan bir evliliğin derdini taşır oldum.
Bir gün, kızım acil bir durum var diyerek benden para istedi. Konuşma arasında yanlışlıkla söyledi: Paraya, kocasının arkadaşlarıyla bilardo oynarken yaptığı borçları kapatmak için ihtiyaçları varmış.
O zaman sordum:
Neden eşin çalışmıyor?
Cevabı şu oldu:
Üstüne gitmek istemiyorum.
O an kararımı net olarak söyledim:
Desteğim duygusal olarak, kalben yanlarında olacak. Torunlarıma, kızıma her zaman kol kanat gereceğim. Ama o yanındaki adam hiçbir şey yapmıyorken, tek bir kuruş daha vermeye gönlüm razı değil.
Kızım çok ağladı, bana kızdı, onu yalnız bıraktığımı söyledi.
Bir anne olarak yaşadığım en zor anlardan birisiydi bu.
Sizce yanlış mı yaptım?
