Beş yıldır Sevgi ile Murat birlikteydiler. Herkes, artık bir sonraki adıma geçmelerinin zamanı geldiğini düşünüyordu. Altı ay önce Murat, büyük bir heyecanla Sevgi’ye evlenme teklif etmişti ama Sevgi hâlâ evliliğe karar verememişti. İlk başlarda sabırlı olan Murat, Sevgi’nin kararsızlığını artık içinde tutamıyordu. Sevgi’nin annesi ve babası ise “Yirmi beş yaşına geldin, şimdiye kadar çoktan evlenmiş olman gerekirdi,” diyerek ona baskı yapıyordu.
Fakat Sevgi’nin içinde gizli bir gerçek vardı: Murat’ın hayatının erkeği olduğuna bir türlü inanamıyordu. Aralarındaki uyuma rağmen, her zaman bir şeyin eksik olduğunu hissediyordu. Son zamanlarda da, işyerinden bir arkadaşı olan Eray’a karşı güçlü duygular hissetmeye başlamıştı. Ancak Eray’ın zaten sevgilisi vardı ve evlilik düşünmüyordu. Bu ortak belirsizlik, Sevgi ile Eray’ı birbirine daha da yaklaştırdı; Sevgi, içten içe belki de aradığı insanın Eray olduğundan şüphelenmeye başladı.
Murat’ın baskısı gün geçtikçe arttı, ama Sevgi içinden bir türlü o büyük “evet”i söyleyemiyordu. Sonunda Murat, sene sonuna kadar karar vermesini istedi: “Ya sonbaharda ya da kışın evleniriz,” dedi kesin bir dille. Sevgi, istemeyerek de olsa kışın evlenmeyi kabul etti. Fakat bu ağır kararın altında ezildi ve sonunda Murat’ı terk edip anne-babasının yanına döndü.
O sıralarda, Sevgi’nin hoşlandığı iş arkadaşı Eray, sevgilisiyle evlendi. Sevgi’nin ona karşı duyduğu ilgi de yavaşça azaldı. Şimdi ise, Sevgi hayatının ortasında, ne ileri ne geri gidemediği bir boşlukta kalakaldı. “Gerçekten iyi bir ilişkiyi değerli kılmayı bilmiyor muyum, yoksa iç sesim Murat’ın doğru kişi olmadığını söylüyor da ben mi dinlemiyorum?” diye kendi kendine soruyordu. Arayışına devam etmeye karar verdi; belki de onun ruh eşi hâlâ bir yerdeydi ama, bazen o kişinin hiç var olmadığından da şüpheleniyordu.
Böylesi bir yol ayrımında Sevgi ne yapmalı? Onun için en doğru tercih nedir, gerçekten neyi istemeli?
