Eşim bana asla ihanet etmedi ama yıllar önce artık benim eşim olmaktan çıktı.
On yedi yılı birlikte geçirdik. Genç yaşta tanıştık, çalışmaya başladık, dışarı çıktık, hayaller kurduk. Başlarda çok ilgiliydi, konuşkandı, sevgisini belli ederdi. Kusursuz değildi ama yanımda hissederdim. Sonra evlilik, sorumluluklar, iş, ev, faturalar derken, her şey değişmeye başladı. Ne zaman olduğunu tam olarak da fark etmedim.
Ortada büyük bir ihanet, mesajlar, ortaya çıkan bir kadın asla olmadı. Sadece bir gün, bana artık eskisi gibi bakmadığını anlamaya başladım. Konuşmalarımız sadece gerekli şeylere indirgendi: “Ne alınacak, faturalar ne zaman ödenecek, saat kaçta çıkıyoruz?” Aramızda Nasılsın? demek bile kayboldu. Bir şey anlatsam, gözünü telefondan ya da televizyondan ayırmadan başıyla onaylardı sadece. Ben sessiz kalsam, bir şey sormaz, merak etmezdi.
Yakınlık konuşmadan yok olmaya başladı. İlk başta bunun stres olduğunu düşündüm. Sonra yorgunluk Sonra alışkanlık Haftalar geçiyordu, aramızda hiçbir şey olmadan. Aynı yatakta yatsak da herkes köşesine çekiliyordu. Yakınlaşmaya çalıştım, konuşmalar açmaya çalıştım, ortak planlar yapmaya kalktım. Hep yorgunum dedi, hep işi vardı ya da sadece Yarın konuşuruz diyordu.
O yarın hiçbir zaman gelmedi.
Bir noktada, eşimin artık benim kocam değil, ev arkadaşım olduğunu anladım. Beraber harcamalarımızı, hayat rutinini ve aile sorumluluklarını paylaşmaya başladık. Dışarıdan bakan biri, onu ideal eş gibi görürdü; sakin, çalışkan, saygılı. Hiç kimse kapalı kapıların ardındaki sessizliği göremezdi. Kimse duygusal yokluğunu hissetmezdi.
Defalarca onunla konuşmaya çalıştım. Ona, kendimi yalnız hissettiğimi, ona özlem duyduğumu, sadece aynı evi paylaşmak istemediğimi anlattım. Hiçbir zaman kızmadı, sesini yükseltmedi. Cevapları hep kısaydı:
Abartıyorsun.
Uzun evlilikler böyledir.
Fena değiliz, değil mi?
Beni en çok şaşırtan buydu. Bırakıp gitmemi gerektirecek büyük kavgalar, görünürde bir ihanet yoktu. Ama sevgi de yoktu. Kendi ilişkimde görünmez biri gibi hissediyordum.
Yıllar geçti. Artık zorlamaktan vazgeçtim. Onun için çabalamayı bıraktım. Kendi içimde yaşamaya başladım, duygularımı paylaşmadım. Hiçbir şey beklememeye alıştım, yaşadıklarımın önemi kalmamış gibi devam ettim. Ara sıra aklıma bile geldi; belki de sorun bendedir, belki de fazlasını istiyorumdur diye
Ama bugün anlıyorum ki, her terk ediş, valizlerle olmazmış.
