Gençtim, o alça adamı tanıdığımda O kadar güzel davranıyordu ki bana, iltifatlarla adeta beni bulutların üzerine çıkarıyordu. Gerçek bir beyefendi gibiydi, hep nazik, düşünceli… Lakin istediğini elde edince bir anda hayatımdan kayboldu. Ayrılığımız beni öyle derinden yaraladı ki O zamanlar yaşadıklarımızın sonuçlarının bu kadar ağır olacağını tahmin bile edemezdim. Şoku hâlâ unutamıyorum; hamile olduğumu öğrendiğimde dünya başıma yıkılmıştı. Başta kimseye tek kelime etmedim. Ama dördüncü aya geldiğimde durumu daha fazla gizleme ihtimalim olmadığını biliyordum. Zor da olsa anneme durumu açıkladım. O da hemen babama söyledi tabii. Babamdan sadece suçlamalar ve hakaretler işittim.
Ailemin namus endişesiyle aldıkları karara korkuyla uymak zorunda kaldım. Sağlığımı tehlikeye atacak bir karar verdiler ve ben de gönülsüzce kabul ettim. Hamileliğimi sonlandırdım. Sonraki günlerde odama kapandım, sessizce ağlamakla geçti zaman; hem kendimi hem de doğmamış çocuğumu yarı yolda bırakmıştım. Vicdan azabım hâlâ bitmedi, Allahtan affımı her gece dileyip duruyorum. Hayat bir anda durmuş gibiydi. Ölümü sıkça düşündüm buhranla. Annem ve babam ise sadece çevreden utanmamayı dert ediyorlardı.
Onların evinden kaçmaya karar verdim. İki yıl sonra bunu başarabilmiş, sıfırdan üniversite okuyup İzmirde kendi ayaklarımın üzerinde duracak bir hayat kurmuştum. İyi bir işim, maddi güvencem ve hayallerimin ötesinde bir yaşamım oldu; ama bütün paramla bile satın alamadığım tek şey vardı: aile Anne olma ihtimalimi çoktan kaybetmiştim. Karşıma çıkan erkeklerle aramda gerçek bir bağ oluşamıyordu; evlilik teklif edenler bile, kısır olduğumu öğrendikten sonra bir daha aramadı. Bunun tek sebebi annemle babam. Anne olma hakkımı, bana en çok güvenmesi gereken insanlar elimden aldı.
Yıllarca onları görmek, konuşmak istemedim. Babam kalp krizi geçirdiğinde annem yalvar yakar oldu başında durmam için Reddettim. O kadar kırılmıştım ki Her ay onlara üç beş bin Türk Lirası gönderiyorum içim biraz rahatlasın diye. Aslında çocuklarının yanında, yaşadığı zor günde onu kollaması gerekenin ailesi olduğuna inanıyorum ben. Anne ve babam kendi korkuları yüzünden bana yaşattıkları acıyı hiç fark etmedi. İçim hâlâ sızlıyor, ama onlar hâlâ her şeyi görmezden geliyor.
