Ona kaç kere söyledim, oğlum, bu kızla evlenme dedim! Düğünden önce dize geldim, ağladım, yalvardım “Yapma” diye. Dinledi mi? Tabii ki dinlemedi, aşk gözünü kör etti. Şimdi de oh olsun, ne hâlde, benim oğlum ortada kaldı.
Geçen gün oğlum aradı, sesi bir tuhaf, hasta olduğu anlaşılıyor. Anneden sır saklanır mı hiç? “Anne, gelir misin?” dedi, bir de utanmadan. Eşi, oğlumun hasta olduğunu bile bile çantasını kapıp arkadaşlarının yanına gitmiş. Evde tek başına, ne çay yapan var, ne tavuk suyu çorbası pişiren. Üstelik telefonlarına da cevap vermiyormuş hanımefendi.
Saat de hayli geç olmuş ama dayanamadım, apar topar çıktım. Yolda bir eczaneye uğrayıp ilaç aldım, aklımda da gelin hanım; kocasını bırakıp eğlenmeye gitmiş. Oğlum ise perişan! Eve girer girmez baktım, hemen ambulansı aramayı düşündüm, çocuk resmen kıvranıyordu. Ama o, “Anne, bekle, geçer” dedi. Dayandım artık.
Evde ilaç yok zaten, sadece hanım kızımızın diyet hapları ve buzdolabında yankı var başka bir şey değil. Şükür ki aklım başımda, bir poşet yemek ve ilaçla gelmişim. Kendimi zor tuttum, az daha feryat figan bağıracaktım. Ne kadınmış, hastayı ortada bırakmak! Hemen çay koydum, markete koşa koşa gidip tavuk suyu aldım çorba şart, annelik içgüdüsü!
Oğlum biraz dinlendi, çorbasını içti, toparlandı. Ateşi filan düştü. Tam gece üçte, hanımefendi lütfedip eve döndü, burnu alkol kokuyor, kahkahası hâlâ kapıda… Belli ki geceyi sahneye koymuş. Söylediklerime de kulak asmadı, ilaç filan dinlemedi zaten. Oğlumun hatırı olmasa, vallahi ortalığı birbirine katardım. Neyse, oğlum biraz daha toparlansın, bakalım o zaman neler olacak!
