Ben ve eşim, çocuk sahibi olamayacağımızı kabullenmiştik. Evliliğimizin onuncu yılında aniden hamile kaldım.
Kayınvalidemin, akrabalarımın yanında bana gülüp dalga geçecek hiçbir bahanesi kalmadı artık. Eskiden Oğlumdan galiba torun göremeyeceğim, gelinim kısır, derdi yüksek sesle üstelik kayınvalidemin bir torunu vardı, büyük oğlunun kızı. Bunu duymak beni çok üzerdi ama mecburen katlanırdım, hem de defalarca.
Kocamı çok seviyorum, o da beni Onun desteğiyle yıllarca doktor yollarında birlikteydik, onun üzüntüsü, benim yastığıma döktüğüm gözyaşları tüm bunların karşılığı olarak şimdi hamileyim! Allaha hamd ediyorum.
Kayınvalidemin torunu, geçen yıl bir kız çocuk dünyaya getirdi. Ben de bundan dört ay önce bir erkek çocuk doğurdum. Doktorlar da bana ve eşime herhangi bir sağlık sorunumuzun olmadığını söylemelerine rağmen hâlâ Allahın bize bu büyük armağanı verdiğine inanmakta zorlanıyoruz. Fakat annemin annesi, yani babaannemiz, torununun çocuğu ve benim oğlum doğduktan sonra hayli ilginç davrandı.
Yıllarca özlemle beklediği oğluna (yani eşime ve bana) eskisi kadar ilgi göstermiyor, bunun yerine torununun kızına daha çok düşkünlük gösteriyor.
Ailede toplansak sohbetin konusu hep o kız çocuk; nasıl büyüdü, neler söyledi, kaç dişi çıktı Benim oğlum ise sanki hiç umursanmıyor, daha doğduğu ilk günden ilgisiz kaldı.
Kayınvalidemin bu halini hiç anlayamıyorum. On yıl boyunca bana türlü laf söyledi, Bizim ailede hiçbir kadın kısır kalmaz, diye aşağılamıştı. Şimdi tam tersi oldu; oğlunun oğluna, yani bizim oğlumuza sevgi göstermiyor, kucağına almıyor, ama diğer torununa altın takılar, pahalı oyuncaklar ve güzel kıyafetler alıyor.
Yaşadıklarımdan anladım ki, bazı insanların sevgisi şaşırtıcı ve hesapsız yerlere kayabiliyor. Artık tek derdim oğluma iyi bir baba olabilmek; gerisini kalbime yük etmiyorum.
