Kırkına yaklaşırken, ilk defa hayatımda zorlanarak söyleyebildiğim bir şeyi kabul ediyorum: keşke çocuğum olsaydı. Bunu annelik istemediğimden değil, hep doğru zamanı ve doğru adamı beklediğimden. İnanır mısın, on beş yıldan fazla bir süre boyunca kurduğum tüm ilişkilerde, eğer o adam o kişi değilse, bu dünyaya çocuk getirmeye değmez diye düşündüm. Zamanı böylece akıp gitmesine izin verdim.
İlk uzun ilişkim, 22 yaşımda başlamıştı. Neredeyse beş yıl sürdü. Beraber yaşadık, evlilikten, aileden, gelecekten konuştuk. Ama çocuk mevzusunu açınca, sürekli konuyu değiştirdi. Biraz daha maddi açıdan rahat olalım, Biraz daha gezip görelim, Biraz daha biriktirelim Biraz yaşayalım, dedi hep. Ben ona uydum. Kendi kendime zamanım var diyerek teselli buldum. İlişki bitince, Sorunlu bir ilişkide çocuk sahibi olmak istemem iyi olmuş, diyerek avundum.
Sonrasında evlendim. 29daydım, Şimdi sırası, dedim içimden. Ama o evlilik üç yılı bile göremedi. Aldatmalar, yalanlar, saklanan borçlar çıktı ortaya. O evlilikten çocuksuz, sorumluluksuz çıktım. Bir yandan özgürüm dedim, bir yandan içimde adını koyamadığım bir boşluk vardı. Yine kendimi avutmak için, O adama çocuk doğurmamış olmam iyi olmuş, dedim.
33ümde bir kez daha ciddi bir ilişki yaşadım. O çocuk istiyordu ama bağlılık değil! Her şey ona uyacak, onun hayatına, onun programına göre olacak. Gerçekten bir aile olalım dediğimde, Zamanı gelince, ilişki ilerleyince, deyip geçiştirdi. Ben ayrıldım. Yine yalnız kaldım ve kendimin doğru kararlar aldığına ikna etmeye çalıştım kendimi.
Şimdi, 39 yaşındayım. Çocuğum yok. Sağlam bir ilişkim yok. İşim var, özgürlüğüm var, kendi evim var. Ama bazen eve girip çantamı koltuğa attığımda, o sessizlik öyle ağır geliyor ki Arkadaşlarımı görüyorum; okulu konuşuyorlar, ödevler, aşılar, ergenlik sorunları Kolay olmadığını biliyorum ama onlarda sahip olduğum bir şey var: Anne diyen bir çocuk.
Düşünüyorum, hiç aklıma gelmeyen bir şeyi: Belki yalnız bir anne olabilirdim. Belki doğru adamı beklemeyi bırakıp, tek başıma da anne olmayı seçebilirdim. Belki ailemi farklı bir şekilde kurabilirdim O kadar doğru karar almaya kafayı takmışım ki, sonunda hiçbir karar almamışım.
