Üniversitede okurken bir yandan da çalışmaya çalışıyordum; çoğu şeye param yetmiyordu. Yine de o zamanlarda mutluydum, hayatımda büyük bir derdim yoktu. Ben ve eşim, küçük bir daire kiralamıştık; henüz çocuk sahibi olmayı hiç düşünmemiştik. Önce kendi evimizi alalım, sonra çocuk işini konuşuruz diye karar vermiştik. Annemle babam emekliydi, bir de benden küçük bir kız kardeşim vardı. Kız kardeşim boşanmıştı, onun da ilkokul birinci sınıfa giden küçük oğlu, yani yeğenim vardı. Bizim ailede hiçbir zaman çok paramız olmadı ama bir şekilde hep kendi yağımızda kavrulduk, kimseye yük olmadık.
İşte o zamanlar, her şey yoluna girdi sanmıştım. Üniversiteyi bitirmiştim, işyerinde de terfi ettim. Şimdi artık müdürümün baş asistanı olmuştum. Bütün bunlar maaşıma da gayet iyi yansıdı. Eşimle hemen karar verdik, bir konut kredisi alıp sonunda kendi evimize taşındık. Ardından dedik ki, madem hayatımızı değiştireceğiz, o zaman her şey değişsin. Eşim bir ay sonra hamile olduğunu söyledi. Çocuk için hazırlıklara başladık. Ailem terfimi duyunca herkes çok sevinmişti.
Ama sonrasında baskı başladı: Annemle babam, kardeşimle yeğenime mutlaka yardım etmem gerektiğini dilime doladılar. Kız kardeşimse, Ağabeysin, anne babana da maddi yardım etmen lazım, demeye başladı. Param hızla tükeniyordu. Bir bakıyordum, annemle babam yeni ve büyük bir televizyon almak istiyor, öteki taraftan yeğenim pahalı bir geziye gitmek üzere hazırlık yapıyor. Eşim bana karşı içten içe gücenmeye başlamıştı, çünkü o doğum iznindeydi ve aile masrafları için kazancım artık yetmiyordu; neredeyse herkes benim maaşımla geçiniyordu. Artık akrabalarımı paradan kesmem gerektiğini hissediyordum, çünkü en son kalan paramı bile ellerimden alıyorlardı, oysa yakında bir çocuğumuz olacak ve onun hazırlıkları için para lazımdı. Bebek kıyafetleri de şimdi öyle pahalı ki, sanki rüyamda her mağaza kapısında gardiyan kılığında devasa leylekler duruyordu ve her adımda ceplerimi boşaltıyorlardı…
