26 yaşındayım ve yaklaşık beş aydır anne babamla konuşmuyorum. Ne yasa dışı ne de ahlaka aykırı bir şey yaptım, sadece kendi evimi bırakıp bağımsız bir hayat seçtim. İşletme müdürü olarak çalışıyorum, kendi paramı kazanıyorum ama buna rağmen bir ergen gibi sürekli gözetim altındaydım. Ailem çok dindar, onlar hep sıkı kontrolün bir sevgi ve ilgi göstergesi olduğuna inandılar. Fakat benim için bu ilgi zamanla bir boğulmaya, özgürlüğümün elimden alınmasına dönüştü.
Mahalle dışından arkadaşım olması yasaktı. Onlarla birlikte olmadıkça dışarı çıkamıyordum. Bir iş arkadaşımın doğum günü, sinemaya gitmek, iş sonrası kahve içmek bile uygunsuz ortam olarak görülüyordu. Kiminle sohbet ettiğim hep şüpheyle karşılanıyordu. Hayatım bana ait değilmiş gibi, sınırları belirlenmiş bir çerçevenin içindeydim.
Çalışıyor olmama, maaşımı almama rağmen kazandığım paranın kontrolü de bende değildi. Tüm param annemin takibi altındaki bir hesabadaydı. Bir bluz almak istesem, önce anneme göstermek zorundaydım. İşten sonra dışarı çıkacak olsam, izin almam gerekiyordu. On dakika geciksem, hemen aramaya başlıyorlardı: Neredesin? Kendi kararlarımı almak, yaşıtlarımın çoktan öğrendiği bağımsız hayata adım atmak imkansızdı.
O büyük kavga bir pazar akşamı patlak verdi. Bir iş arkadaşımın doğum günü vardı, gitmek istedim. Babam kesinlikle karşı çıktı, Evlenmemiş bir kız için uygun değil dedi. 26 yaşındayım, çalışıyorum, artık çocuk değilim diye cevap verdim. Annem değiştiğimi, yoldan çıktığımı söyledi. Sonra tartışma kavgaya dönüştü. Babam, Bu çatının altında yaşadığın sürece kurallarıma uyacaksın diye bağırdı. O an anladım; kalırsam kendimi kaybedecektim. Ağlayarak odama girdim, bir çantaya alelacele birkaç parça kıyafet attım ve o gece evi terk ettim.
İşyerinden bir arkadaşım beni evine aldı. Beş gün boyunca onun salonunda şişme yatakta uyudum. Sonra başka bir kız arkadaşımla birlikte ev tutmaya karar verdik. Kontratımızı yaptık, en temel ihtiyaçları aldık; eski bir buzdolabı, ufak bir ocak, bir yatak ve plastik masa. Kendi hayatımı kurmaya, harcamalarımı, faturalarımı, düzenimi tek başıma yönetmeye başladım. İlk kez eve dönerken telefonda sorgulanma korkum olmadan huzur hissediyordum.
Evden ayrıldığımdan beri annemle babamın benimle iletişimi tamamen koptu. Annem sadece bir kez mesaj attı; o da beni hayal kırıklığına uğrattığımı ve manevi değerlerimi kaybettiğimi söylemek içindi. Babam beni WhatsApptan engelledi. Kardeşlerim anlattı, evde adımı bile duymak istemiyorlarmış. Hiç dönmedim.
Şimdi çalışıyorum, kiramı ödüyorum, faturalarımı kendim yatırıyorum, yemeğimi kendim yapıyorum, çamaşırımı yıkıyorum, evimi topluyorum. Zor, ama ilk defa gerçekten huzurlu hissediyorum. Kimse bana ne zaman yatacağımı, üzerime ne giyeceğimi, paramı neye harcayacağımı söylemiyor. Salonda müzik dinliyorum, misafir çağırıyorum, kendi saatime kendim karar veriyorum.
Beş aydır yalnız yaşıyorum; daha çok sorumluluğum var ama bir o kadar da özgürlüğüm oldu. Ailem benden bir özür beklerse bunun geri dönmem ve yine onların kurallarına uymam anlamına geleceğini biliyorum. O eski, yetişkin olmama izin verilmeyen hayata bir daha adım atmak istemiyorum.
Yine de, her gece aynı soruyu kendime soruyorum: Kendim için özgürlüğü seçerek doğru mu yaptım, yoksa ailemin beni gördüğü gibi gerçekten kötü bir kız mıyım?
