Sekiz yaşındayken annemi kaybettim. Babam o zamanlar sıkça alkol alıyordu, çoğu zaman evde yiyecek bir şey bulamıyorduk. Okulda dileniyordum, derslerimde başarısızdım, üstüm başım düzgün değildi; bir süre sonra tüm bunlar dikkat çekmeye başladı.
Çocuk Esirgeme Kurumundan görevliler birkaç kez evimize geldi. Sonuçta babama ciddi şartlar getirildi; eğer bu şartları yerine getirmezse velayet hakkı elinden alınacaktı. Neyse ki babam bir süre sonra toparlandı, içkiyi bıraktı ve yapılan sonraki denetimler sorunsuz geçti.
Bir zaman sonra babam hoşlandığı bir kadınla tanışmamı istedi. Teyze Zehraya gittik. Onu görmek konusunda çekincem vardı; annemin anıları hala çok tazeydi ve babamın Zehra ile birlikte olmasına pek sıcak bakmıyordum.
Konuşmaya başladığımızda Zehranın içtenliğini anında hissettim. Bir yıl benden büyük olan oğlu ile arkadaş olduk, birlikte spor kulübüne gitmeye başladık. Babam, Teyze Zehra’yı kabul etmemden mutlu olmuştu; bir ay sonra Zehra ile eve taşındık ve bizim daireyi kiraya verip ek gelir elde etmeye başladık.
Babam, Zehra ile nikah kıyamadan önce, bir gece alkol alan birinin kullandığı arabada hayatını kaybetti. Resmi olarak Teyze Zehra ile aramda hiçbir bağ yoktu, bu yüzden Çocuk Esirgeme Kurumu beni yurda aldı. Ayrılırken Zehra bana en kısa zamanda geri alacağına söz verdi.
Sözünü tuttu ve iki ay sonra tekrar Zehranın evine döndüm. O iki ay bana yurdun soğuk ve zorlu atmosferini hissetmem için yeterliydi. Bana sahip çıkıp ikinci annem olduğu için Zehraya sonsuz minnettardım. Ona anne dedikçe, gözlerinde sıklıkla yaşlar görürdüm. Zehra gerçekten harika bir kadın ve oğlu bana gerçek bir kardeş oldu.
Artık yetişkiniz, kendi ailelerimiz var fakat Anne Zehra hâlâ bize en yakın insan. İki gelinin annesi olmasına rağmen, bugüne kadar ne oğlumun eşinden ne kardeşimin eşinden “kayınvalide” kelimesini duydum. İkisi de Zehraya anlayışı, şefkati ve hoşgörüsü nedeniyle Anne Zehra diye sesleniyor. Her seferinde bu hitabı duyduğunda, Zehranın gözlerinde gerçek bir sevinç parlıyor.
