Her şey yolundaydı. Ultrason kontrollerine göre bebeğim tamamen sağlıklıydı. Fakat doğum çok ağır geçti. Bir kızım oldu ama sorunlu bir şekilde dünyaya geldi. O kadar ağır bir durumdaydı ki doktorlar bana vazgeçmem için baskı yapmaya başladılar.
Kızım kuvözdeydi. Eşim ziyarete geldiğinde, sorumlu doktor ona çocuğumun yaşama şansının olmadığını ve yük olacağını söyledi. Eşim uzun süre düşündü ve sonunda hayatını mahvetmemek için vazgeçmenin daha iyi olacağını karar verdi. Ben hiçbir şey söylemedim çaresizlik içinde ruhum çöktü.
Ama taburcu olmadan önce, kızımı asla bırakmayacağımı söyledim. Eşim eşyalarını toplayıp çekip gitti. Kucağımda bebeğimle bomboş bir apartman dairesine döndüm. Hastanelerde, doktorlarda süründük, her fırsata dört elle sarıldık. Ve sonunda sonuçlar almaya başladık.
Benim gibi hasta çocuğu olan anneler hep yanımda durdu, destek oldular. Bir gün hastanede bir adamla tanıştım. Bana hikayesini anlattı. Eşi, genç bir sevgili için onu terk etmişti ve hiç çocukları olmamıştı, bu yüzden günlerini yalnız geçiriyordu.
Kızımı öyle şefkatle baktı ki gözlerim doldu. Bana maddi manevi yardım etti önerileriyle, bağlantılarıyla, parasal desteğiyle. Aramızda öyle güçlü bir bağ oluştu ki, kısa sürede birbirimizden ayrılmak istemedik. Sonra evlendik.
Şimdi kızım neredeyse tamamen sağlıklı. Milli sporcu oldu. Ve ailemizde bir küçük erkek çocuk daha var: bir oğlumuzHer başarıdan sonra gözlerinde eski günlerin yorgunluğunu değil, sadece gurur ve umut ışığı görüyorum. Hayatımın en zor kararları bana hem acı hem sevinç getirdi; kayıplarımız vardı, ama kazançlarımız yüreğimizde büyüdü. Kızımla tribünde, yanımda eşimle el ele, geleceğe bambaşka bir hikaye yazıyoruz şimdi. Onun ilk madalyasını boynuna astığı gün, gözlerime baktı ve fısıldadı: “Anne, vazgeçmediğin için teşekkür ederim.” O an anladım; gerçek zafer, hayatta asla vazgeçmemekmiş.
