Çocuklar mutluluktur derler, torunlar da öyledir. Elbette, katılıyorum, fakat insanın çok fazla çocuğu ve torunu olunca ve onları destekleme gücü yoksa dengeler kolayca bozuluyor. Eşimle birlikte bir kızımız var. Tam 19 yaşında, bir anda bizi şaşkına çeviren hamilelik haberiyle geldi. Üstelik, bir değil iki çocuk birden doğurdu. Sonra aceleyle evlendi.
Doğal olarak, her şey üst üste gelmeye başladı. Henüz genç bir anne, yanında iki küçük çocuk. Eşi de genç, kazandığı para neredeyse yok denecek kadar az, onları çoğunlukla biz destekledik. Eşimle birlikte başka bir iş bulmak zorunda kaldık, çocuklarımızı ve torunlarımızı geçindirebilmek için.
Bir süre bizimle yaşadılar. Sabah iki işe kalkıyorum, gece boyunca kızım biraz dinlensin diye ikizlerin peşinde koşturuyorum. Bu tempoyla, haliyle sağlığım bozulmaya başladı.
Bu döngü üç yıl sürdü, artık çocuklar büyüdü ve kızım kendi ayakları üzerinde durmaya başladı derken, bir gün arayıp tekrar hamile olduğunu söyledi. Hemen ona bu şartlarda çocuk aldırmasının daha iyi olacağını söyledim. İki çocuğu büyütmek zaten kolay değil. Ama o ısrarla bebeği doğurmak istediğini belirtti. Doğurdu, her şey başa döndü. Yine para lazım, yeni bir ağız daha. Eşimle ben yine işe dört elle sarıldık. Damat artık daha fazla kazanıyordu ama beş kişiye nasıl yetsin?
Eşim beyin kanaması geçirdi, bende kalp ağrıları başladı. Vücudumuz bu yükü kaldırmayacağının farkına vardım. Artık kızımıza, kendi yollarını bulmalarını gerektiğini söyledim. Bir de, o anda beni yerle bir eden haber geldi yine hamileymiş, dördüncü çocuk.
Ne diyeceğimi bilemedim. Yani nasıl düşünmüşler ki? Sanki sürekli olarak anne-baba desteğine güveniyor gibiler. Ama artık gücümüz yok. Ne yapacağımı hiç bilmiyorum. Ve tek kızımıza yardım etmediğimiz için insanlar bizi yargılasın istemiyorum. Şimdiye kadar elimizden gelenin fazlasını yaptık…
