Yıllardır eşimle birlikte yaşadım, tam on beş yılı aşkın bir süredir hayat yolculuğumuzda yan yana yürüdük. Evliliğimizin hemen ardından kayınvalidemle aynı evde yaşamaya başladık; sabahları birlikte organize sanayi bölgesindeki fabrikanın yolunu tuttuk. Fabrikada çalışanlara tahsis edilen bir lojmanda oda verildi bize, böylece kayınvalideden ayrılıp kendi yaşamımıza geçtik. Her şey yolunda gidiyordu. Zamanla fark ettim ki eşimin iyi bir meslek sahibi olması için diploması şart. Ona üniversite başvurusunda yardımcı oldum ve derslerine çalışıp raporlarını, ödevlerini, dönem projelerini ben hazırladım. Mezun olup elinde diplomasıyla fabrikaya geldiğinde hemen terfi etti. Onun bu başarısı beni mutlu etti. Kendi kariyerim ise çok ilerleyemedi; üniversiteden mezun olmama rağmen sık sık hamilelik ve doğum iznine ayrıldım.
Oğlum büyürken kızımı bekliyordum. Sonra tekrar işe dönebildim ama çocukların bağışıklığı düşük olduğundan sürekli hastalık izne çıkmak zorunda kaldım. Buna hiç üzülmedim. Her ne kadar iş konusunda şanssız olsam da ailem konusunda çok şanslıydım. Eşim çok çalışır, gece geç saatlere kadar işte kalırdı. Birkaç ay içinde büyük bir daire satın aldık. Çocuklar, sonunda kendi odalarına kavuşunca mutluluktan uçtular. Ancak eşimi eskisinden daha az görmeye başladım.
Bir gün eski bir iş arkadaşımla karşılaştım. Bana, kocasının işyerindeki sekreteriyle alaylı bir şekilde ilişki yaşadığından bahsetti. Hiç çekinmiyorlar, bazen açıkça odasında kapıları kapatıyor. Herkesin önünde hediye veriyor, hatta bir keresinde sarıldı. Sen de bırak bu adamı, utanmaz! dedi. Kafama takıldı. Eşimin işyerine gidip o kadına, aileme dokunmamasını söylemeye karar verdim. Eşim, çocuklarım ve ben varız diyecektim. Fakat kadın beni herkesin önünde küçük düşürdü, güldü. Eşiniz muhteşem bir güzelle sizi aldatıyor, siz ağlıyorsunuz. Keşke biraz kendine bakıp formda olsan dedi.
Ofisten bir adam çıktı, beni görünce öfkelendi. Ne işin var burada? Her şeyi öğrendin demek, daha iyi oldu. Çünkü iki hayat sürmekten yoruldum. Yarın boşanma dava açıyorum! En iyi avukatları tuttu ve sahip olduğumuz her şeyi elimizden aldı. Beni ve çocukları, ellerimizde hiçbir şey olmadan sokağa attı. Nerede yaşadığımızı, neyle geçindiğimizi hiç umursamadı. Eski eşim yeni sevgilisine kapılıp gitti. Sonra anne-babam bana destek oldu, küçük bir daire alabildim. İş buldum ve hayatım düzene girdi.
Bir yıl sonra eski eşim aradı ve benden yardım istedi. Yaptığı ihanete hiç özür dilemedi. Kibirli biri olarak hak ettiğini bulmuştu. Fabrikadan kovulmuş, yeni eşi de bu vasat adamı terk etmişti. Üstelik bir trafik kazası geçirmiş, şimdi hastanede yatıyordu. Yardım talebini reddettim. Çünkü hem beni hem çocukları terk etti, her şeyimizi elimizden aldı ve bir gün bile aramadı. Hiç umursamadı. Şimdi sıra bende.
Bugün geçmişime bakınca şunu anladım: İnsan sevdiklerine değer vermeli, hayat bazen adil olmasa da hak ettiğini gösterebilir. Kendimi ve çocuklarımı yeniden ayağa kaldırmayı başardım. Çalışıp azmetmek, sabır ve umutla yaşamak Türk insanı için en büyük erdemdir; işte bu dersi aldım.
