Ben ve Kadir, on beş yıl önce evlendiğimizde, kayınvalidem bana baştan beri belli etti ki asla dost olamayacağız. Evlendik ama Kadirle çocuk sahibi olamadık. On yıl boyunca yaşamımızı bu özlemle geçirdik. Sonra Allah bize bir oğlan ve bir kız çocuk nasip etti.
Birlikte yaşadığımız o uzun yıllarda Kadirin işi iyiydi. Büyük bir şirketin müdürüydü, ben de doğum iznindeydim ve çocuklarla ilgilenebiliyordum. Bu hayat tam bana göreydi.
Annem bizimle aynı şehirde değildi, uzakta yaşıyordu; bu yüzden bana yardım edemiyordu. Kayınvalidem ise, on beş sene boyunca tavrını asla değiştirmedi. Gözünde hep gereksiz, taşralı bir kadındım; oğlunu elinden alan bir yabancıydım. Kadir için daha uygun bir gelin hayal etmişti ama o beni seçmişti.
Bu huzurlu dünyam bir anda dağıldı.
Bir gün çocukları parka götürdükten sonra eve döndüm. Komidinin üzerinde bir kâğıt gördüm. Etrafta dolanırken, Kadirin eşyalarının evde olmadığını fark ettim. Bizi terk etmişti. Notta aceleyle şunları yazmış: Affet ama başkasına âşık oldum. Beni arama, güçlü olduğunu biliyorum, üstesinden geleceksin İnan, böylesi daha iyi.
Hemen Kadiri aradım ama ulaşılamıyordu. Tek bir cevap bile alamadım. Kadir, hayatımızdan tamamen silindi. Ne nerede olduğunu biliyorduk ne de kiminle olduğunu öğrendik. Zor da olsa kayınvalidemi aradım.
Bu tamamen senin suçundu! dedi gururla. Hep bu sonu öngörmüştüm. Başka nasıl olabilirdi ki?
O an kafam karmakarışıktı. Gerçekten suçlu ben miydim? Yanlış olan neydi? Bununla yüzleşmek çok ağırdı; ama en zoru, bundan sonra çocuklarla nasıl devam edeceğimi düşünmekti. Kadir geride kuruş bırakmamıştı ve bizi geçindirecek doğru düzgün hiçbir gelirim yoktu.
Çalışmaya hemen dönemiyordum, çocuklara bakacak kimsem yoktu. Sonra aklıma eski yarı zamanlı işim geldi: akademik makaleler yazıyordum. Eski birikimimle altı ay idare edebildim. Bu sürede Kadirden tek bir haber bile almadım.
***
Bir sonbahar gecesi kapı çaldı, komşulardan biri sandım. Ama kapıyı açınca kayınvalidemi karşımda buldum. O anda gözyaşları dökmeye başladı ve onu evin içine aldım. Meğer Kadirin yeni sevgilisi sahtekârın tekiymiş. Hem Kadiri hem de ailesini neredeyse parasız bırakıp gitmiş. Şimdi iki yakalarını bir araya getirmekte zorlanıyorlarmış. Bana kalmayı teklif etti. Yalvarır gibi bakıyordu. Şaşkın, ne yapacağımı bilemedim: Affedeyim mi, yoksa bana yaptıklarını ona da yaşatıp kapımı kapatayım mı?
Şimdi düşündükçe hayatın insana her zaman adil davranmadığını, ama insanın elinden gelen iyiliği yapınca vicdanının rahat ettiğini anladım. Çünkü doğru olan, iyiliği kendimiz için de tutmak.
