Elif, doğumuna daha çok zaman olmasına rağmen hastaneye yatırılmıştı. Son günlerde hamileliği oldukça zorlu geçiyordu, doktorlar hiçbir riske girmek istememişti. Üstelik Elif, tek bebek değil, aynı anda iki bebek sahibi olmaya hazırlanıyordu. Ona planlı bir sezaryen önerilmişti, fakat Elif her ne olursa olsun kendi başına doğum yapmak istiyordu. Doktorlar ise denemekten yanaydı; gerektiği anda ameliyathaneye alacak vakitleri olacağını biliyorlardı.
Ayrıca Elif ve kocası Murat, baba adayının da doğumda bulunmasını sağlayan bir anlaşma imzalamışlardı. Ancak kadın doğum uzmanları genellikle yabancı biri ameliyathanede olsun istemezdi. O gece geç saatlerde Elifin sancıları başladı; hemen eşi Murata haber verildi. Murat, yaklaşık yirmi dakika sonra soluğu hastanede aldı, onları bir an önce doğum öncesi odaya geçirdik. Elif ilk doğum deneyimi olmadığı için, ne yapılacağını çok iyi biliyordu. Sakin, kararlıydı. Saat sabah dörtte ilk bebek dünyaya geldi.
Bebek doğar doğmaz çığlık attı, hemşire ilk kızının doğumunu kutladı Elife. Fakat alışıldık sevinç anı yerine, Murat yüzüne zoraki bir gülümseme kondurdu ve hemen eşine döndü. On dakika sonra ikinci kız bebek de doğdu. Elif mutluluktan gülümsüyordu, fakat Murat birden gözyaşlarına boğuldu, ama bu sevinç gözyaşları değildi. Tabii ki onun için endişelendik ama Elif bir el işaretiyle Boş verin lütfen, az sonra toparlar, dedi. Bu bizim beşinci kızımız oldu. O hep en azından bir erkek çocuk isterdi, ama olmadı. Biraz buruk hali. Ama kızlarını da çok sever, her şey yoluna girecek.
Gerçekten de ertesi gün, doğumhanenin penceresinin altında balonlar bağlayan, annelerine Seni çok seviyoruz! diye bağıran bir grup güzel kız çocuğunun başında ellerinde çiçeklerle Murat’ı görünce, bu ailenin mutlu olduğuna emindik. Ama yine de Muratın yüreğine bir parça üzüldükO gün, Elifin elini tutan Muratın yüzünde çiçekler gibi açan bir tebessüm belirdi. Küçük kızları cam kenarından birbirine sarılırken, Murat başını kaldırıp gökyüzüne baktı ve içini bir huzur kapladı. Hayatı boyunca erkek çocuk özlemiyle yanıp tutuşmuştu, ama şimdi, beşi bir arada, ona tarifsiz bir güç ve umut veriyordu. Elifin yumuşak sesiyle fısıldadığı o cümle, odadaki herkesi gülümsetti: Baksanıza Murat, sana beş defa aşık oldum ben.
Gözlerinde kalan son yaş damlalarını sildi ve kapının önünde bekleyen kızlarına el salladı. Onlar da mutlulukla koştular, küçük ellerini camdan Murata uzattılar. Dışarıda bahar gelmişti, bademler çiçek açmış, gökyüzü pırıl pırıldı. O an Murat anlamıştı ki, hayat ona istediğinden fazlasını sunmuştudünyanın en güzel kız çetesi, kocaman yürekli bir eş, neşenin ve mutluluğun eksilmeyeceği bir aile. Yıllar sonra bile, o pencere önü hatırlandığında, kızların sesleri ve Elifin gülümsemesiyle dolu, sıcacık bir anıya dönüşecekti: Hayat bazen, en güzel sürprizlerini ardı ardına sıralar.
