Kızımın, erkek arkadaşını sadece bir ay tanıdıktan sonra evlenmek için bu kadar acele etmesini başta hiç anlayamamıştım. Hatta bir an hamile olduğunu bile düşündüm, başka ne sebep olabilir ki? Ama kızım kesinlikle bebek beklemediklerini söyledi. Sadece birbirlerini çok sevdiklerini ve aşksız yapamayacaklarını anlattı. O an aslında mutlu olmuştum, çünkü herkes böyle büyük bir aşkı bulacak kadar şanslı olmuyor. Hemen düğün kararı aldılar; damadın ailesi de biz de düğün için bir miktar para verdik.
Güzel bir nikâh oldu, misafirler hep gülümsüyordu, herkes keyifliydi. Ama ben damadın annesinin yüzünde büyük bir hüzün fark ettim. İlk başta oğlunun seçiminden hoşlanmadığını, o yüzden böyle hissettiğini sandım, yanına gitmeye bile çekindim. Sonunda içimdeki huzursuzluğa yenildim ve yanına gidip ne olduğunu sordum. Yengem önce sustu, başını öne eğdi. Sonra gözleri dolu dolu bana şu sözleri anlattı:
Aslında bu düğün hiç olmamalıydı. Oğlum kızını mutsuz edecek. Onu hiç sevmiyor, gerçekten hiç sevmiyor. Sırf intikam almak için evleniyor. Eski sevgilisi onu, en yakın arkadaşıyla aldattı, terk etti. O da kendince ona hak ettiği cezayı vermek için böyle bir karar aldı. Ne olur yapma dedim, ama işte gençler büyüklerini dinlemiyor.
Bunları duyunca, içimden Ne saçmalık! dedim. Kızıma defalarca her şeyin yolunda olup olmadığını sordum. O da sürekli her şeyin çok iyi olduğunu, hiçbir sorun olmadığını söyledi. O an için yengemin gözyaşlarına kulak asmadım, sadece düğün istemediğini düşündüm.
Ama aradan iki ay bile geçmeden, kızım bavullarıyla, gözyaşları içinde kapımızdan içeri girdi. Meğer kocası boşanma davası açmış. Eski sevgilisine hâlâ çok düşkünmüş, kızım için hiçbir şey hissetmiyormuş ve sırf intikam için evlenmiş. Şimdi vicdan azabı çekiyorum, neden engel olmadım? Sonuçta her şeyi en başında biliyordum…
