Ailem şu an Türkiyenin farklı bir şehrinde yaşıyor, ben ise İstanbulda kendi hayatımı sürdürüyorum.
Yirmi yıldan fazla bir süredir birbirimizi görmedik. Annemle babam sanatçılar; Türk halk müziği korosunda şarkı söylüyor, hayatları tamamen turnelerle geçiyor. Ben beş yaşıma bastığımda, beni babaannemin yanına bırakmak zorunda kaldılar. Babaannemin durumu biraz daha kolay olsun diye, o da akrabalarının yanına Balıkesire taşındı. İlk zamanlar annemle babam yılda bir-iki defa, bazen de üç kez gelip bizi görürlerdi ama zamanla bu ziyaretler iyice seyrekleşti. Sonunda onları düşünmeyi bile bıraktım. Bir süre sonra tamamen iletişimimiz koptu. Tıp fakültesindeyken, üçüncü sınıfta evlendim.
Şimdi eşimle birlikte bir diş kliniğimiz var; işimiz çok iyi gidiyor, maddi olarak da oldukça rahatız. Geçen yıl ise annemle babam birdenbire ortaya çıktı. Kendi telefonumu bile bilmedikleri için kliniği aramaya başladılar. Konuşmalarımız genelde hep hayatlarının zorluklarından şikayet etmekle geçiyor.
Bütün dertlerini dinledikten sonra, onlara kendi seçecekleri yolu daha o gün, kızlarını babaannesine bıraktıklarında tercih ettiklerini söyledim. Arada sırada babaanneme üç-beş kuruş gönderirlerdi, ama esasen biz babaannemin emekli maaşıyla idare ediyorduk. Kendisi bana defalarca bunu anlatmıştı, ben de durumu zaten anlıyor, her şeyde tasarruf etmek zorunda olduğumuzu biliyordum.
Okulda çok başarılıydım, bu sayede üniversiteye burslu olarak girdim. Geçinmek ve kendime biraz bir şeyler alabilmek için hastanede gece hemşiresi olarak çalıştım. Şimdi bakıyorum, benim bir hayatım var, onların da kendi hayatları var; herkes yoluna baksın.
Anne ve babam onlara maddi olarak yardımcı olmayacağımı anlayınca, bu sefer de bana nafaka davası açacaklarını söylemeye başladılar. Ancak şu anki ülkedeki yasal durum ve ilişkiler göz önüne alındığında, bir sonuç elde edebileceklerini sanmıyorum. Son sözleri, bana tamamen soğumama neden oldu. Eskiden ara sıra acaba onlara maddi destek olsam mı diye düşünürdüm; şimdi ise onlarla ilgili hiçbir şey bilmek, duymak dahi istemiyorum. Sizce haklı mıyım, yoksa anne babama karşı böyle davranmamalı mıyım?
