Bu durumun takipçilerim arasında çok fazla tartışmaya yol açacağını biliyorum. Evet, kendi düşüncelerimden utandığım anlar oluyor. Yine de kendimi durduramıyorum. Ailemin yakın gelecekte karşılaşacağı zorlukları düşündükçe gözlerim doluyor. Galiba yavaş yavaş umutsuzluğa kapılıyorum. On iki yıldan fazla süredir evliyiz, ikimiz de çalışıyoruz ve iki çocuğumuz var.
Kayınvalidem uzun süredir hasta. Hem artrit hem de şeker hastalığıyla mücadele ediyor. Fazla kiloları da olduğu için evde hareket etmekte güçlük çekiyor. Tek başına yaşıyor ve bu yüzden günlük yaşamında pek çok zorlukla karşılaşıyor. Kendi başına bakımını yapmak, yemek hazırlamak ve evi temizlemek onun için iyice zorlaştı. Her hafta eşimle birlikte ona alışveriş götürüyoruz, ben evini temizliyorum, bir haftalık yemeklerini pişiriyorum ve banyosunda yardımcı oluyorum. Bu haftalık ziyaretlere çok alıştık. Bazen iş yoğunluğundan dolayı gidemediğimiz oluyor ama bu durum nadiren yaşanıyor.
Kayınvalidemi gerçekten çok seviyorum. Oğlunu tek başına büyüttü, yıllarca emek harcadı ve kendi mutluluğundan vazgeçti (45 yaşında eşini kaybettiğinde bir daha evlenmedi). Üstelik, maddi olarak da ailemize çok destek oldu. Sayesinde evimizin kredi borcunu ödedik. Ona bakmamayı, yardım etmemeyi asla düşünemem. Fakat eşim son zamanlarda, yılbaşından sonra annesinin bizimle birlikte yaşayacağını söyledi. Böylece ona gidip gelmemize gerek kalmayacak, bakım daha kolay olacak, eşim de biraz rahatlayacak.
Eşimi anlıyorum ama aynı zamanda ailemizin hayatının nasıl değişeceğini de gözümde canlandırabiliyorum. Üç odalı bir evimiz var. Eşimle ben bir odada, çocuklarımız diğer iki odada kalıyor. Kayınvalidem yanımıza taşınırsa, odalardan birini o kullanacak. Çocuklarım odalarını paylaşmak zorunda kalacakları için kavga edecekler, herkesin kendi alanına ihtiyacı var. Şunu söylemekten utanıyorum ama kayınvalidemi bir yük gibi görüyorum. Siz böyle bir durumda olsanız ne yapardınız? Yorumlarınızı bekliyorum.
Hayat bazen bizlere zor seçimler sunar. Aile olmak, yalnızca mutlu anlarda değil, zor anlarda da birbirimize destek olmak anlamına gelir. Unutmamak gerekir ki, büyüklerimize gösterdiğimiz saygı ve sevgi, çocuklarımız için de en güzel örnek olacaktır. Herkesin bir gün yardıma muhtaç olabileceğini bilerek yaşamalıyız; bugün ona açtığımız kapı, yarın bizim de umut kapımız olabilir.
