Yine bulaşıkları yıkadım. Üç gündür mutfak lavabosunda bekliyorlar. Temiz bir bardak bile kalmadı. Bekledim, bekledim… Ne yapacağım? İşten eve döndüm, aç, sinirli ve çok yorgunum. Ama önce bütün bulaşıkları yıkamak gerekiyor yoksa yiyecek bir şey yok.
Evde yiyecek bir şey de yok. Sadece çaydanlığı açtım, tencereye su koyup ocağa aldım. Bari sucuk haşlarım dedim. Yani sırf açım. Hiç düşünmemiştim böyle zorlanacağımı… Ve Nevinin yaptığı şahane tarhana çorbası! Şimdi olsa ne güzel olurdu…
Bir de börekler! Kat kat, farklı içlerle. O özel fırın yemekleri, kaburgalar. Evin düzeni, temizliği… İşten eve geldiğimde her yer pırıl pırıl. Ferah kokusu dört bir yana yayılmış. Şimdi ise…
Nasıl fark etmedim o zamanı? Sanırım Nevinin tek derdi çamaşır ve yemek yapmakmış gibi geliyordu bana…
Bir gün Şuleyi gördüm. Çok güzel, kısacık eteğiyle, topuklu ayakkabılarıyla. Kuaförden çıkıyordu. Bakımlı, zarif… O an bana öyle geldi…
Nevin hiç kuaföre gitmezdi, saçına para harcamazdı, boyamayı sevmezdi zaten. Moda mağazalarında öyle dolaşmak da onun işi değildi. Halbuki kendi de gayet zayıf ve güzeldi. Ama kadınsı o işleri sevmezdi. Hep kot ve spor ayakkabı. Markette koşar, evde koşuştururdu.
Başka birini seviyorum! dedim Nevine eve geldiğimde. Ondan ayrılacağım! Seni kandırmak istemiyorum.
Nevin pastasına krema çırpıyordu. Arkasını bile dönmedi. Gözlerinden yaşların akmaya başladığını fark etmemiştim…
Yanımda kadın değil, ev kadını görmekten yorulmuştum galiba. O yüzden Şuleye kapılmam bu kadar kolay oldu sanırım. Ve şimdi bulaşıktan, yerleri silmekten, temizlemekten bıktım. Yemek yapmayı hala pek öğrenemedim, bazen gece rüyamda Nevinin böreklerini görüyorum…
Şulenin yeni manikürü var; bu yüzden bulaşık yıkamıyor. Şimdi koltukta oturuyor, dergi karıştırıyor, saç yaptırmak için kuaföre gidecek. Etrafta birkaç elbise yerlerde, ayakkabılarına yine birkaç kez takıldım. Kuaföre ne giyeceğine karar veremiyor. Kapıdaki bardağı da dün getirmemiş, öyle duruyor.
Neden eşimi böyle tembel bir kızla değiştirdim? Açlıktan öleceğim yakında. Bari biraz makarna yapayım. Çok açım…
Bugün anladım ki insan bazen sahip olduklarının değerini kaybedince fark ediyor. Nevinin sevgisi, emeği, tertemizliği, huzuru… Hepsine özlem duyuyorum. Hatasız kul olmazmış; ama bazen yapılan hatanın telafisi yok. Kötü bir kararımın izlerini her gün yaşayarak öğreniyorum.
