Kocamla yedi yıl önce evlenmiştik. O günleri hatırlayınca, hayatımız oldukça huzurlu ve refah içindeydi. Kocam ticaretle uğraşıyor, ben de kendi zevkim için bir işte çalışıyordum. Ancak yedi yıl boyunca hiç çocuğumuz olmadı. Bir gün, kocam bana lüks bir tatil köyünde bir ay geçirmemiz için yurtdışında bir tatil ayarladı. Buna çok sevinmiştim. Fakat seyahatten birkaç gün önce, kocam bana önemli bir iş görüşmesi çıktığını, geleceğimiz için çok mühim olduğunu söyleyip, bu tatile tek başıma gitmemi istedi. Elbette çok üzülmüştüm, çünkü günleri tek tek planlamış, o cennet gibi yerde beraber olacağımızı hayal etmiştim. Kocam, yanımda sıkılmamam için en yakın arkadaşımla birlikte gitmemi önerdi; böylece arkadaşım da biraz nefes almış olurdu.
Arkadaşımın hayatı çok kolay değildi. Annesi alkole düşkündü, ona pek ilgi göstermezdi, eğitimiyle hiç ilgilenmezdi. Liseden mezun olduktan sonra hamile kalmış, aceleyle evlenmek zorunda kalmıştı. Eşi de ona iyi davranmaz, sürekli huzursuzluk çıkarırdı. Seyahate davet ettiğimi söylediğimde çok mutlu olmuş ve kocama minnettarlığını dile getirmişti. Bir ay sonra döndüğümüzde, kocam beni Atatürk Havalimanında karşılamış, eve geldiğimizde ise mum ışığında muhteşem bir akşam yemeği sofrası ve yatağımızda gül yaprakları ile süslenmiş bir oda beni bekliyordu. Her şey masal gibiydi.
İki hafta sonra kocama hamile olduğumu söyledim. Gözlerinde tarifsiz bir sevinç gördüm. Ancak doğum sancılarım başladığında ve hastaneye gittiğimde, arkadaşım oraya koşup kocama; Bir ay yoktu, başkasıyla bir ilişkisi oldu, doğacak çocuk senden değil! diyerek iftira atmış. Bunu duyduğumda dünyam başıma yıkıldı; taburcu olduğumda beni kimsenin karşılamayacağını, bebeğimle ortada kalacağımı düşündüm. Fakat her şey tam tersi oldu. Kocam geldi, kızımızı gördü, onun kendisine hiç benzemediğini fark etti ama yine de sahip çıktı ve onu kendi evladı gibi sevgiyle büyüttü. O gün arkadaşımı evimizden kovdu, Bizi unut! diye bağırdı. O günden sonra hayatımıza huzur geri döndü ve kızımızı birlikte büyüttük. Bunları şimdi hatırladıkça, insanın güveni ve sevgisinin en zor günlerde belli olduğunu anlıyorum.
