Eşimle birlikte tam on iki yıl iyisiyle kötüsüyle bir hayat paylaştık hani derler ya, bir ömür, az şey değil. Hatırlıyorum da, başlarda her şey çok güzeldi. Ben sabah işe gider, canım eşim ev işleriyle, çocuklarla ilgilenirdi. Allah iki pırlanta evlat verdi bize, bir kızımız, bir de oğlumuz oldu.
Zaman geçti, işimde terfi aldım, evin gelirinde de hatrı sayılır bir artış oldu. İnsan sanki böyle zamanda mutlu olur diye düşünür değil mi? Ama dert ummadığım yerden geldi. Eşim birden bire televizyon dizilerine öyle bir bağlandı ki, inanılır gibi değil. Önceleri Türk polisiye dizisi, aşk dizisi demeden ne varsa izliyordu, sonraları Kore dizileri falan da girdi hayatına ben de yeni duydum o kelimeyi, k-drama mı ne diyorlar, şimdi pek moda oldu ya.
Başlarda aldırış etmedim, insan eşinin biraz kafasını dağıtmasına, eğlenmesine kızar mı? Ama zamanla bu diziler gününü, gecesini aldı elinden. Ev eskisi gibi tertemiz değil, ne yemek var doğru düzgün ne de çocuklara bakacak takati kalmış. Bir iki kere hatırlattım, Olmazsa dışarıdan yemek söyle diyor, tabii para varsa! Doğru, imkan oluyor arada, ama iki çocuk her gün dışarıdan yemekle mi büyür?
Bir de ne zaman görsem elinde atıştırmalık, gözü sürekli ekranda; haliyle kilo almaya başladı. Ben de iyi niyetle birlikte yüzmeye, spor salonuna gidelim dedim, fakat hep aynı cevap: Çok yorgunum. Neyin yorgunluğuysa artık. Bir seferinde utansın diye temizlikçi çağırdım, kadın evi pırıl pırıl yaptı. Eşim baktı bu iş kolay, artık evde iş yapmayı da bıraktı. Çocuklara bile ayıracak vakti yok bazen; dizi karakterlerinin başına ne geleceğini düşünmekten onları göremiyor.
Ne yalan söyleyeyim, ne yapacağımı şaşırdım. Hayat dolu, espritüel kadınım gitmiş, ekran karşısında yaşayan bir gölge kalmış sanki geriye. Eve işten geliyorum, kimi zaman makineye çamaşır atıyorum, kimi zaman çocukların ödevini yapmak zorunda kalıyorum. Bir de üstüne kayınvalidem; eskiden beni kızına layık görmezdi ama şimdi tamamen kızının tarafında, bana yardım edeceği yok.
Gönlüm elvermez ama, bazen boşanmayı bile düşünüyorum. En çok da çocuklara üzülüyorum; olan yine onlara oluyor. Gerçekten çıkış yolu var mı, bilmiyorum. Bazen geçmişi düşünüp iç çekiyorum, içim burkuluyor.
