Geçenlerde 70 yaşımı doldurdum. Eşim, ne yazık ki doğum gününü göremedi, vefat etti. O gün çocuklarım üç oğlum onların eşleri ve torunlarımla çevriliydim. Hep bir kızım olsun istemiştim, şimdi çocuklarımdan bir torun istiyorum, kız torunu. Onlar bana söz verdiler. Ertesi gün sabah erkenden, ölmüş eşimi ziyaret etmek için mezarlığa gittim. Orada eski dostumun eşini gördüm. Meğerse dostum da yakın zamanda hayata gözlerini yummuş.
Sohbet ettik, gençliğimizi hatırladık, bir kafede oturduk. Bana sormaya başladı:
Sen eskiden bir Karadenizli kızla görüşüyordun, neden olmadı o iş?
O zamanlar başka şeyler vardı, onun ailesi kızlarına bir Karadenizli damat istiyordu, ben ise Konyalıydım.
Kızınla iletişim kurdun mu?
Hangi kız?
Evet, hangi kız? Senin bir kızın var, adı Elif. Dostun hamile olduğunu öğrenince ailesi onu köye göndermiş. Sen başka biriyle evlendiğini duyunca ona söylememişler.
O anda eve koşarak gittim, çocuklara bunu nasıl açıklayacağımı düşünüyordum, beni yargılarlar die korkuyordum; sonuçta, kayıp kızımı bulmak istiyordum.
Ama çocuklarım destek oldu, hep bir abla isterim diyorlardı. Aramaya başladık. Elifin Rusyada yaşadığını öğrendik. İsim ve soyadını biliyorduk, işimiz kolaylaştı.
O dönemde hastaydım, yataktan kalkamıyordum, ama her şeyin düzeleceğine inanıyordum. Bir hafta sonra gözümü odada açtım, yanımda bir adam yatıyordu:
İyi yaptın, buldun!
Mecburdum, kızımı arıyorum. Herkes evde beni bekliyor.
Senin Güneydoğulu aile topluluğun buradan dağılamaz, doktorlar her gün akrabalarının pencere altında toplandığını söylüyor. Şu an yine oradalar.
Adam bana pencereye gitmeme yardım etti. Çocuklarım, onların eşleri, torunlarım, yaşlı bir kadın ve kızı, pencere altında durmuştu; siyah saçlı, çok tatlı bir kız çocuğu koşturarak oynuyordu.
Dostum, bak o benim torunum! Benim bir kız torunum oldu!
