Ailem, ihtiyacım olan desteği bana hiç bir zaman vermedi, fakat dostlarım hayatımdaki tüm zor dönemlerde yanımda oldu. Herkes aile bağının sonsuz olduğuna inanır, ama benim yaşadıklarımda bu geçerli değildi. Arkadaşlarım her zor anımda beni destekledi, motive etti ve yardımlarını esirgemedi.
Dostluğumuz, ortaokulda kurulan samimi bir grupla başladı. Sınıfımızda birkaç kız ve erkekten oluşan küçük bir topluluğumuz vardı. Resim kursuna katılmak istediğimde, ailem ders ücretini ödemek istemedi. Bu durumda yine dostlarım imdadıma yetişti. İhtiyacım olan tüm resim malzemelerini bana aldılar ve aramızdan biri olan Akın, çok yetenekli olan ablası Şuleyi bana ücretsiz ders vermeye ikna etti. Mezuniyet törenim yaklaştığında ise ailem umursamaz tavrını sürdürdü ve masraf çıkarmak istemediler. Ama arkadaşlarım yine bana sahip çıktı, birlikte yarı zamanlı işler bulup mezuniyet masraflarımızı birbirimiz için karşıladık. Gece için elbisemi birlikte diktik, makyajımı ve saçımı arkadaşım Elif yaptı.
Üniversiteyi değiştirmeye karar verdiğimde ailem bir kez daha karşı çıktı. Bana ya onların istediği yerde okumamı, ya da her türlü eğitim masrafımı kendi başıma karşılamamı şart koştu. Yine dostlarım bana canla başla destek oldu. Onlarla birlikte yaşadım, temel ihtiyaçlarımı karşılamam konusunda bana ellerinden geldiğince yardım ettiler. Ben de ayda biriktirdiğim parayla kendi eğitimimi ödedim.
Yıllar boyunca arkadaşlarım bana farklı yollarla omuz verdiler. Evimi alırken kredi ödemelerimin bir kısmına yardım ettiler, evimi onarıp güzelleştirmek için hep birlikte günlerce çalıştık. Hastalandığım dönemlerde başucumda beklediler, bana sıcak çorba getirdiler. Buna karşılık, ailem ve ağabeyim bütün bu süreçlerde hiçbir destek sunmadı. Hep abla, aile bir ömür destek olur derler; ama onlardan dört yıldır tek bir haber dahi almadım. Artık anlıyorum ki, gerçekten önemli olan kan bağı değil, yürekte kurulan aileymiş. Benim ailem altı kişiden oluşuyor: dördü ilkokuldan dostlarım, ikisi üniversite yıllarından kardeşim gibi olan arkadaşlarım. Onların varlığına minnettarım ve onların sayesinde hayatın gerçek desteğinin, bazen doğduğumuz evde değil, yanında elini tutan insanlarda olduğunu öğrendim.
Hayatta önemli olan, size sahip çıkan insanları kaybetmemektir; çünkü gerçek aile, kalpten bağlı olduklarımızdır.
