Kalabalık ailemizin en büyüğü olmanın yükü üzerime kalmıştı. Bu da tüm ev işlerini üstlenmem ve küçük kardeşlerime bakmam anlamına geliyordu. Ben bu rolü seçmedim; bana adeta empoze edildi. Okulda ve mahallede sürekli alay edilirdim, çünkü çoğu zaman yanımda küçük çocuklar vardı. Üzüntümden ağlar, içimden hep, ileride asla kendi çocuklarım olmayacağına dair kendime söz verirdim. Babam ise bu sözlerime şiddetle karşılık verirdi; güzelce dövdü derdi kendisi. Dokuzuncu sınıfı bitirdiğimde, bir meslek sahibi olmam gerektiği gerekçesiyle aşçı olmam için beni gönderdiler. Mezun olunca bir kafede çalışmaya başladım. Ailem bana kızıp, kafeden yemek çalmamı ve eve getirmemi istediler. Ailemi doyurmak ve saf olmamak gerektiği konusunda da sürekli baskı yapıyorlardı.
Ailem maaşımı ve hayatımı kontrol ediyordu. O zaman hayatımı değiştirecek bir karar aldım. Bir bilet aldım ve şehir merkezine, onlardan uzaklaşmak için çıktım. Bunun büyük bir adım olduğunun ve geri dönüşünün olmadığının farkındaydım. Şehirde hızlıca iş buldum; bulaşıkçı olarak başladım ve yaşlı birinden oda kiraladım. Bana oldukça iyi davrandı, adil bir kira istedi ve ben de ona olabildiğince yardım etmeye çalıştım. Aramızda güzel bir dostluk oluştu; evi temiz ve rahat tutmaya özen gösterdim, nefis yemekleri beraber yedik ve birbirimize destek olduk.
Bir süre sonra, ev sahibim beni bir adamla tanıştırdı ve evlenmeye karar verdik. Eşimin ailesi de bu kararı kabul ettiler. Bir yıl sonra bir kızımız oldu, ardından bir oğlumuz dünyaya geldi. Tüm bu koşuşturmanın içinde anne babamı özlemeye başladım ve onları ziyaret etmeye karar verdim. Eşimle birlikte hediyeler hazırladık ve yola çıktık. Ne yazık ki, ailem yaptığımızı hiç önemsemedi; bizi kapıdan kovdular ve kapıyı suratımıza çarptılar, ne eşime ne çocuklarıma bile bakmadılar. Çok kırıldım, hediyeleri de geri aldım. O günden sonra, onları bir daha asla ziyaret etmeyeceğim konusunda kesin bir karar aldım.
