Bugün yaşadıklarımı günlüğüme yazmak istiyorum. Eşimle on yıldır aynı evde yaşıyoruz. Gerçekten güzel bir ailemiz var, çoğu insanın imrenebileceği bir uyum yakaladık. Ancak son zamanlarda, çocuklarımız olunca hayatımız değişti ve beraberinde bazı sıkıntılar başladı.
Bir gün fark ettim ki çocukların bazı oyuncakları eksik. Hem de ucuz değil, bayağı pahalı olanlar. Önce çocuklara sordum, sonra evin her köşesini aradım ama yoklar. Sanki yer yarılmış da içine girmiş gibi. Eşimle birlikte aradık, ama sonuç alamadık.
Kayınvalidem sık sık bize gelir. Torunlarıyla vakit geçirmekten büyük zevk alır. Genelde onunla salonda kahve içer, sonra da çocukların odasında oynar. Ama geçen sefer sadece bir dakika çocukların odasına girip hemen çıkıp eve döndü.
O gün yine bir oyuncak kayboldu. Yine evdekilere sordum ama herkes başka şeylerle oynadığını söyledi. Sonra oğlum hatırladı; Anne, anneanne oyuncağı eline aldı, çantasına koyup gitti. dedi. Eşim annesiyle konuşmaya karar verdi.
İki gün sonra misafirlerimiz vardı, mevzuyu unuttuk. Kayınvalide, yine erken çıkıyordu ve çocukların bir oyuncağı çantasından sarkıyordu.
Açıklama istedim. Yıkamak istiyorum! diye yanıt verdi.
Bunun gerçek olmadığını anladım. Sonunda dürüstçe itiraf etti. Oyuncakları, yengesinin oğluna götürdüğünü söyledi. Onların maddi durumu iyi değilmiş, bu yüzden çocuğa hediye olarak oyuncakları veriyormuş.
Konuştuk, bir daha yapmayacağını söyledi. Ama ne yazık ki oyuncağın kaybolması bitmedi. Eşim de annesiyle bu yüzden tartıştı, Çalıp veriyorsun diye.
Sonunda çocuklar da fark etti. Anneanne bizim oyuncaklarımızı çalıyor, gelmesini istemiyoruz dediler. Şimdi kayınvalide gelmek isteyince bin bir bahane uyduruyoruz.
Sonuç olarak; insan aile büyüklerine karşı kendini kötü hissediyor ama bu gibi davranışlar karşısında sınır koymak gerekiyor. Ailenin huzuru ve çocukların güveni, iyi niyetin önüne geçmeli. Bu olay bana, zamanında dürüst ve açık konuşmanın ne kadar önemli olduğunu bir kez daha gösterdi.
