Benim adım Mustafa. 65 yaşındayım. Evliyim, ama yaşlandıkça kalbim başka bir kadına kaydı. Eşim 62 yaşında. Büyümüş bir oğlumuz var, o da çoktan evlendi, hatta torunlarımız bile var artık. Oğlumuz yuvasını kurduktan sonra, eşimle aramda tarifsiz bir yabancılık ortaya çıktı.
Emekli olunca köye taşınmayı istedim. Eşim pek istemedi, ama onu ikna ettim. Kısa süre sonra küçük, şirin bir ev aldık. Yaz aylarında köye taşındık. Ben köyde yazı keyifle geçirirken, eşim köyde olmaktan hiç hoşlanmadı. O hep kanepede yatıp kitap okuyup televizyon izlemeyi sevdi. Bahçede bana yardım etmeyi kesinlikle reddetti. İyi hissetmediğini söyledi hep. Bahçede ve evde her işi tek başıma yapmak zorunda kaldım.
Sonbahar gelince tekrar İstanbula döndük. Eşim şehirde olmaktan memnun oldu. Ama bir hafta sonra bavulumu topladım ve tekrar köye döndüm. Orada kendimi daha huzurlu hissettim. Eşim ise şehirde kaldı. Artık birbirimizi çok nadir görüyoruz.
Köyde başka bir kadına aşık oldum. O da 60 yaşında. Başta duygularıma fazla karşılık vermedi. Ama şimdi aramız çok iyi. Eşimden boşanmak istiyorum, fakat oğlumun ne hissedeceğinden çok korkuyorum. Şimdilik eşime sadece ev işleriyle uğraştığımı söylüyorum. Ama sevdiğim kadınla da çok zaman geçiriyorum.
Eşim henüz hiçbir şeyden habersiz. Ona boşanmak istediğimi söylemeye karar veremiyorum. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum, içimde sıkıntılı bir rüya gibi dolaşıyorumBir gece köyde, bahçede otururken duyduğum hüzün sanki bütün yıldızları gizledi. Sessizce sevdiğim kadının yanına gidip, hayatımda ilk defa gerçekten ne istediğimi söyledim. “Artık saklanmak istemiyorum,” dedim, “mutlu olmak istiyorum.” O da elimi sımsıkı tuttu.
Ertesi gün, yıllardır taşıdığım yükü bırakmaya karar verdim. Şehre döndüm; eşime gözlerinin içine bakarak, “Birlikte olduğumuz yıllar için minnettarım, ama artık kendi yolumuzu bulmamız gerek,” dedim. Sessizce gözleri doldu; sonra da başını salladı, hiçbir şey sormadı.
Oğlumla konuşmak en zoruydu. Fakat ona dürüstçe kalbimin başka biri için attığını anlattım, hikâyemi öfke yerine anlayışla dinledi. “Mutlu olmanı isterim baba,” dedi. Dışarıya çıktım ve köyün serin rüzgarını içime çektim; hayatta ilk defa özgür hissediyordum.
Sonunda, sevdiğim kadının yanında köyde bir bankta oturduk. Gün batarken gökyüzü turuncuya boyandı. Yan yana susarak gülümsedik; geçmişin acılarını bırakıp, geleceğe umutla bakarken, kalbim sanki yeniden gençleşti. Ve her şeyin sonunda, yalnızca mutluluğu seçerek, hayata bir kez daha âşık oldum.
