Bundan tam bir yıl önce yalnız kaldım. Eşimin cenazesinden sonra zamanla kendime gelmeye başladım ve yalnızlığın yanı sıra başka bir sorunumun daha olduğunu fark ettim. Maddi anlamda büyük bir sıkıntının içine düşmüştüm. Hep çok tutumlu yaşadım, kendime hiçbir lüks tanımadım; fakat yine de beklenmedik harcamalar çıkıyor, özellikle ilaçlar ve doktor masrafları derken, maaşım yetmez oldu.
Eşimle birlikte iki çocuğumuzu büyüttük, hayatımız boyunca onlara el uzatmaktan geri durmadık, kazandığımızı biriktirmeden onlar için harcadık. Evlerini döşemelerinde, ihtiyaçlarını karşılamalarında çoğu zaman yardımcı oldum. Kader bana neyi layık gördü bilemem, ama şu anki evim günü geldiğinde oğlum ve kızıma miras kalacak, vasiyetimi değiştirmezsem tabii, ki böyle bir niyetim de yok. Her ikisi de aklı başında insanlar, evin değerini, miras meselesini gayet iyi biliyorlar.
Bir iki defa halimi belli etmeye, geçinemediğimi ima etmeye çalıştım. Eğer büyüyen faturaları üstlenirlerse en azından bir sonraki emeklilik maaşıma kadar geçim derdini düşünmeyecektim. Kızım konuşmaya bile yanaşmadı, sanki konuyu hiç anlamamış gibi davrandı. Oğlumun eşiyse evde tüm para işlerini elinde tuttuğu için, söylediklerim havada kaldı, hiçbir yankı bulmadı.
Kızım ve oğlumun ne kadar kazandığını üç aşağı beş yukarı biliyorum, onlar adına seviniyorum; arabalarını değiştirebiliyorlar, tatillere rahatça gidebiliyorlar. Torunlarımın harçlıkları hiç eksik olmuyor. Onların kolayca harcadıkları, benim emekli maaşımla yarışan paraları gördükçe “Acaba biz çocuklarımıza duyarsızlığı mı öğrettik? Nasıl oluyor da annelerini bu kadar yoksul görmeye razı olabiliyorlar, bir nebze yardım etmeyi akıllarından bile geçirmiyorlar?” diye kendi kendime çok sordum. Halbuki biz eşimle anne babalarımıza her ziyaretimizde poşetler dolusu erzak taşır, eksiklerini giderir, ilaçlarını alır, doktor ücretlerini öderdik. Onlara hep örnek olmuştuk.
Bir arkadaşım, “Evlatlarından hiçbirine sormadan taşın, evini kiraya ver, gelen gelirle idare edersin” dedi. Böyle kestirme bir çözümden yana değilim elbette ama şayet çocuklarla yapacağım bir sonraki konuşmada da bir değişiklik olmazsa belki de buna mecbur kalacağım. Emekli aylığım yetmiyor, zaten tüm birikimim de çocuklarım için harcandı…
