Emma dört yaşında yetim kaldı. Annasının, komşunun arabasıyla nasıl ezildiğini hatırlayamıyordu. Babası, kızının uğruna canını verdi. Hayatın zorlukları yüzünden erken yaşlandı, zor bela ayakta kaldı. Emma, babasını hiç ziyaret etmedi. Evlendikten sonra kendi düzenini kurdu, ara sıra sadece telefonda aradı. Eşiyse, karısının parasını yaşlı, değersiz bir adama harcamasına karşı çıkar, konunun üstüne gitmezdi. Emma’nın babası ise yaşlandıkça kızından destek bekledi. Bir komşusu ona mahkemede nafaka talep etmesini öğütledi. Kızın senden farklı düşünmeyecek, dedi.
Adliyede, Emma babasıyla gözyaşları içinde karşılaştı.
Baba! Beni beklemekten o kadar yoruldun mu ki beni mahkemeye verdin? diye sordu.
Emma, iki gündür ekmek alacak param bile yoktu. Verdiğin sözleri tutmanı umuyordum. Belki de sana yanlış bir çocukluk verdim…
Sen de biliyordun çalıştığım işi. Üstelik eşim sana yiyecek alıp para gönderiyordu. Tam o anda Emma’nın eşi lafa karıştı:
Yeter artık manipülasyon! Her ay para gönderiyorum. Sen o parayı eğlenceye harcamamalıydın.
Emma ağlamaya başladı ve yüzünü döndü.
Sana anlatmam gereken çok önemli bir şey var, dedi Emma’nın babası.
Emma dönüp dinlemeye başladı.
O zamanlar anan hala hayattaydı. İşten eve geldiğimde mutfakta öylece düşünceli oturuyordu. Yanında bir paket vardı. O paket küçük bir kız çocuğuydu. Annen seni kutunun içinde, transit konteynerlerin yanında bulmuş. Biz de seni kendi kızımız gibi büyütmeye karar verdik. Emma, sen o kızdın. Sana her zaman çok değer verdim. Beni affet kızım!
Baba davadan vazgeçti. Sohbet sırasında anlaşıldı ki Emma’nın eşi asla babasını ziyaret etmemiş, gönderdiği paraları kadınlar, eğlence ve kumarla harcamış. Emma, yıllarca değersiz bir adam uğruna hayatını boşa harcadığı için incindi. Babasının yanına taşındı ve şimdi mutlu bir hayatları var.
Hayatın sonunda kendi değerini ve insanlara olan bağlılığın önemini bir kez daha öğrendim. İnsan, gerçek sevgiyi fark edince kendine yeni bir yol açıyor.
