Evlenemedim ve çocuk sahibi olamadım; hayatım garip bir şekilde böyle geçti. Şimdi 57 yaşındayım. Geçenlerde doğum günüm vardı. O günü yalnızca annemle, ikimiz birlikte kutladık. Davet edebileceğim kimse yoktu. Ne dostum ne de başka akrabam var, annemle benden başka kimse yok.
Birlikte aynı evde yaşıyoruz ve her zaman birbirimize destek oluyoruz. Annem 86 yaşında. O olmayınca ne yapacağımı bilmiyorum. Yine de annem kendini oldukça iyi hissediyor! Her geçen yıl biraz daha yaşlansa da ve sağlığı eskisi gibi olmasa da, hiçbir zaman pes etmiyor. Hatta zaman zaman dışarıya kendi başına yürüyüşe bile çıkıyor.
Ben emekli oldum ama hala çalışıyorum, çünkü maaşlarımız hayatımıza yetmiyor. Yılmıyorum, çünkü yanımda canım annem var. Başkaları çok daha zor şartlarda yaşıyor, bazılarının ne evi, ne akrabası, ne de parası yok.
Biz annemle huzur ve sakinlik içinde yaşıyoruz. Akşamları çay demleyip birlikte içeriz, örgü öreriz, en sevdiğimiz filmleri ve dizileri izleriz. Haftasonlarında kek yaparım; komşularımızı çağırırız. Onlar akrabalarından, hayatlarından bahsederler. İnsanların mutlu vaziyette olmalarına seviniyorum, annemle beraber tüm sıkıntılardan uzak kalmamız için dua ediyorum.
İşte böyle yaşadık bu hayatı. Bu huzurlu zamanların annem ve benim için mümkün olduğunca uzun sürmesini istiyorum…
