Denir ki, hayatımızda olan her şeyden biz sorumluyuz, hatta suçlusu da yine biziz. Bir gün neyi seçersek, hayatımız ona göre şekillenir.
Benim hayatımda, kaderimi ciddiyetsiz bir adamla birleştirmeye karar verdiğimde yanlış bir seçim yaptım. Gençliğimde, Murata öyle çok âşık olmuştum ki, onun bir hovarda olduğunu bilmeme rağmen, sırf benim için değişeceğine inandım. Belki inanmak, umut etmek istedim. Ama gerçek şu ki, insanlar oldukları gibidir. Ve böylece, oğlum Arda doğduktan sonra bile Muratın tavırları değişmedi.
Her ay onun yeni bir kaçamağını duyardım. Bunu bana komşular, arkadaşlar, hatta kendi akrabalarım anlatırdı. Aynı anda hem mahcup hem de incinmiş hissederdim. Beş yıl dayandıktan sonra pes ettim. Boşandık. Tek iyi tarafı, Murat açgözlü değildi. Beni dava etmemem karşılığında dairesini bana bıraktı. Oğlum ve ben orada yaşamak istemedik, daireyi kiraya verdim ve annemin yanına taşındım. Annem yaşlı ve bakıma muhtaçtı. Böyle yaşadık.
Kira gelirini oğlum için harcadım; kıyafetlerine, okul masraflarına, gezilere, oyunlara… Oğluma, diğer çocuklarla eşit bir çocukluk sunmaya çalıştım. Kazandığım parayla da evimizin ihtiyaçlarını, yiyeceğimizi, ve yıllardır yatağa mahkûm annemin ilaçlarını karşıladım. Oğlumun onun için gösterdiğim çabayı fark ettiğini ve değer verdiğini zannettim. Şimdi 57 yaşındayım, diyabetim var, sürekli insülin iğnesi yapıyorum, hayatta biraz daha tutunmaya çalışıyorum.
Bu rahatsızlığımdan dolayı artık çalışacak hâlim yok, kim işe alır ki? Üstelik emekli maaşım da yok; çünkü ömrüm boyunca hep iş değiştirip hiçbir yerde uzun süre kalmadım. Çoğunlukla sigortasız, ne iş bulursam yaptım ki elimde biraz daha fazla Türk Lirası kalsın diye. Yani, kısacası, geçimimi sadece kiraya verdiğim daireden gelen parayla sağlıyorum. Oğlum Arda 31 yaşına geldi ve kısa süre önce evleneceğini, eşiyle birlikte o dairede oturmak istediğini söyledi.
Ona geçimimi nasıl sağlayacağımı sorduğumda, bana bunun artık benim sorunum olduğunu söyledi. Şimdi ne yapacağımı gerçekten bilmiyorum. Hiç birikmişim yok, sürekli ilaca ihtiyacım var, bir şeyler yemem lazım, faturaları ödemem lazım. Ne yapsam, nereye gitsem? Nasıl olur da kendi oğlum bana böyle davranır? Neden bana bunu yaptı? Her şey bir rüya gibi; sanki hiçbir zaman gerçekten yaşanmamış, her şey bulanık ve yabancı. Bir yol, bir cevap bulamıyorum.
