Eski eşimle aramızdaki uyum, sadece ilişkiye ilk başladığımız dönemde vardı. O baş döndürücü çikolatalı, çiçekli günlerden geçerken, ikimizin de çılgınca âşık olduğumuzu sanıyorduk. Ancak bir gün hamile kaldığını öğrenince ve ailelerimiz nikâha zorlayınca, aramızdaki tüm o tatlılık yok oldu. Tam boşanacak kadar kötüleşmemiştik belki, bir yıl birlikte yaşayıp oğlumuz olduktan sonra ama haftada birkaç kez sebepsiz yere kavga edecek kadar uzaklaşmıştık birbirimizden.
Neyse ki, işim çok yoğundu; karım ise çocukla evdeydi. Böylece birbirimizden biraz soluklanacak fırsatımız oluyordu. Yollarımız pek çakışmadıkça ve eve geldiğimde çocukla vakit geçirip ona ufak tefek sürprizlerle şımarttıkça her şey idare eder seviyedeydi. Belki de bu yüzden oğlumuz dört yaşına geldiğinde ikinci çocuğu yapmaya karar verdik.
İkinci çocukla birlikte birdenbire birbirimize daha yakın hissetmeye başladık, her şeyin yolunda olduğuna, ailenin çekirdeğinin sağlam olduğuna inandık. Bütün günümüz çocuk bakımıydı, başka neyle uğraşacaktık ki?
Derken üçüncü çocuk geldi hayallerimizin körfezine. Ben daha fazla yük omuzladım; karım buna razı geldi. Para biriktirmek zaten bizim lügatimizde yoktu. Çocuklarım, hiç kimseye kendilerini eksik hissetmesinler diye var gücümle çalıştım. Karımı da şımartmaya çalıştım, ama demek ki kararmış tren yolları gibi yetmedi, çünkü büyük çocuk on bir yaşına, en küçüğü ise dört yaşına geldiğinde karım boşanma evraklarını hazırlamıştı bile ve başka birinin hayatında yer alacağını söyledi.
Bu haber beni sarsmadı, hiç şaşırmadım. Zaten birini bulmasına fırsatı bile vardı; çocuk kreşte, diğeri okuldaydı. Ben ise sürekli işteydim, sadece aileyi düşünüyordum. Ama asıl şaşırdığım, çocukları bana bırakma isteğiydi.
O hep “anne” olmuştu, çocuklar sürekli onun yanındaydı; şimdi ansızın yorulduğunu söyleyip tehditlere başladı. Eğer çocukları yeni hayatıma sürüklemem gerekirse, bırakırım bir çocuk yuvasına ya da benzeri bir yere! dedi. Yeni sevgilisiyle birlikte yeni bir bebek yapma hayali kuruyorlardı, eski çocuklarını ise istemiyordu; onlar deyip bir kenara atıyordu. Her şey, rüya içindeki rüya gibi; sesler boğuk, yollar kıvrımlı, yüzler ve hisler bulutlu Kendi hayatımın düş mü gerçek mi olduğundan emin olamadan, hayal ve kırık dökük gerçeklik arasında savruluyorum.
