Benim ve kız kardeşimin ortak bir kayınvalidesinin olması hayatımızı allak bullak ediyor.
Herkes kocamı çok severdi, ama onun da bir dili vardı. Hem bana hem de bir yandan kız kardeşime göz ucuyla bakıyordu. Erkan, rahmetli babaannemin daireyi bana, Ayşegüle değil de bana bıraktığını öğrenince, hemen benimle evlenmek istedi.
O sırada kız kardeşim zaten ondan hamileydi, çünkü onunla evlenmeyi planlamıştı, bir şekilde onu baba yapmak istiyordu. Eski sevgilisine ise bebeğin ondan olduğunu söylemek zorunda kaldı, yanında en azından bir erkek bulunsun diye.
Ben ve kocam küçük bir evde, kayınvalidemin yanında oturuyorduk. Komşuları arsalarını satmak isteyince, kocam bana daireyi satıp arsa almamız için baskı yaptı. Kabul ettim. Fakat, inşaat için kredi çekmemiz gerekti.
Kayınvalidem ise benimle sürekli kavga ediyor, beni evden kovar gibi davranıyordu. Kızına göz kulak olup, bana emirler yağdırıyordu. Sonunda kendi evimiz bittikten sonra, kayınvalidem bizim arsanın duvarını yıktı, köpekleri bahçeye saldı, halbuki benim köpek fobim olduğunu biliyordu. Sanki adeta gücü onun elindeymiş gibi davranıyordu. Kocama defalarca durumu anlatıp ondan destek istememe rağmen, sürekli abarttığımı söylüyordu.
Dayanamadım artık. Mahkemeye gidip evdeki hakkımı almak ve kendime ayrı bir daire almak istedim. Ama işin sonunda evin tek sahibi kayınvalidem çıktı, ortak mülkiyet falan yokmuş. Nasıl bir düzen kurduklarını hâlâ anlamadım. Sonuçta ortada kaldım, başımı sokacak evim bile kalmadı.
Tam o sıralar, kocam duydu ki kardeşim babamdan bir apartman dairesi almış. O da hemen harekete geçti. Evlerini yıkmak için, kız kardeşimin kocasına gerçeği söyledi; kız kardeşimin kızına asıl babanın kim olduğunu açıklayınca evlilikleri de dağıldı. Ben kocamdan boşandım, o da Ayşegüle aynısını yaptı.
O süreçte kız kardeşimle hiç diyaloğumuz olmadı, sadece tesadüfen bir araya geldiğimizde onunla birlikte olduklarını öğrendim. Lakin Ayşegül de kandırıldığını anlayınca, bana birlikte hareket etmeyi teklif etti.
Mahallenin kadınlarıyla görüştük; öğrendik ki kayınvalidem ve oğlu, bizden önce de beş arsayı böyle elde etmişler. Önce kadınları evlenerek eve getiriyor, sonra boşanıp onları ortada bırakıyorlarmış.
Başka mağdurlarla birlikte dava açtık. Fakat şikâyet edecek birini bulamadık, çünkü kocamız yurtdışına kaçtı. Kayınvalidem ise burada kaldı ve çocuklarımızı bize karşı kullanmaya kalkışıyor. Çünkü torunları olarak sadece bizim çocuklarımız kaldı.
Evimiz olmadığını bahane edip velayet haklarımızı almaya çalıştı. Ama sonunda hem ben hem de Ayşegül oturacak yer bulduk ve her şeyin arkasında onun oyunları çıktı. Dava sonrası çocukların babaannelerini ziyaret etmelerine engel olamayacağımız şart koşuldu.
İşin en kötüsü ise kayınvalidem, kızlarını bize karşı dolduruyor. Sonuçta hep biz kötüyüz, o ise iyi babaanne oluyor. Mutluluğumuzu baltalıyor, olmadık şeyler istiyor, kızları yalan söylemeye teşvik ediyor: “İçki içtiklerini, sigara içtiklerini söyleyin” gibi. Şimdi de çocuklara tablet alınmazsa sosyal hizmetleri arayacaklarını söylüyorlar.
Torunlarımı alacağım! Göreceksiniz! diye bağırıyor kayınvalidem.
Ve biz ne yapacağız şimdi? Ona nasıl karşı duracağız? Bize o kadar zarar verdi ki, hâlâ rahat durmuyor…
