Ağabeyim, ilk eşiyle uzun yıllar evli kaldı. Fakat eşi hem paraya çok düşkündü hem de geçimsizdi, ayrıca anneme babama da bayağı kaba davranıyordu. Ağabeyim bir sürü sıkıntıya katlandı, ama sonunda sabrı taştı ve boşandılar. Sonra ikinci kez evlendi. Yeni eşinin bir kızı vardı. Ağabeyimin ise önceki evliliğinden de, bu evliliğinden de hiç çocuğu olmadı. Kısa bir süre sonra ise eşi vefat etti. Üvey kızı da evlenip gitti. Ağabeyim evde tadilat yapmaya karar verdi. Kitaplığın olduğu yerde bir sürü evrak vardı, acaba saklı bir para var mıydı diye düşündü. Dosya ve kitapların arasında karıştırırken bir sürü mektup buldu.
Bir kız, babasına mektup yazmış; onu çok sevdiğini, cevap beklediğini ve çok özlediğini anlatıyordu. Okul hayatından, neler yaptığından bahsediyordu. Geri dönüş adresine bakınca ağabeyim her şeyi anladı. Zamanında küçük bir Anadolu kasabasında askerlik yapmıştı, orada bir kıza gönlünü kaptırmıştı. Meğer o dönem, o kızdan bir çocuğu olmuş, ama bundan haberi dahi olmamış, çünkü ilk eşi bütün mektupları gizlice saklamış, ona hiçbir şey söylememiş. Öfkeyle eski eşini arayıp her şeyi sordu. Gerçekten de mektupları yazan, kızının ta kendisiydi. İyi ki şimdi teknoloji var, üvey kızı internetten araştırıp öz kızını bulmasına yardımcı oldu.
Birkaç gün sonra, ağabeyime kendi kanından canından birisi telefon etti. Ağabeyim ne diyeceğini, nasıl konuşacağını bilemedi. Yıllarca neden sessiz kaldığını kızıma nasıl anlatırım diye dert etti. Meğer kızın annesi yıllar önce hayatını kaybetmiş. Kızı telefonda ağlamaya başladı, artık evli olduğunu ve ağabeyimin bir de torunu olduğunu söyledi. Buluşmak için sözleştirdiler. Ağabeyim mutluluktan gözyaşı döktü; sonunda gerçek kızını görebilecekti. İçten içe, kızının onu anlayacağını umuyordu; çünkü ortada onun suçu yoktu. Eğer kızının varlığından haberi olsaydı, kimse onu ondan ayıramazdı.
