Anne ve babam, sevgilim Feray ile olan ilişkimi başından beri onaylamadılar. Ferayı üniversitenin ikinci yılında tanıdım ve benim için ilk bakışta aşktı. Ferayla birlikte olmaya başladık, fakat ilişkimiz beklenmeyen bir sınavdan geçti; o üçüncü sınıfta hamile kaldı. Çocuk sahibi olmayı planlamamıştı, ancak doğurmaya karar verdi ve ben de bütün kalbimle onu destekledim, biliyordum ki sevgimiz bu yeni yolculukta bize rehber olacak. Haberi ailesine vermek istedik, onların anlayışına ve desteğine güvenerek.
Ferayın ailesi başta biraz tereddütlüydü, fakat sonunda bizi kabul ettiler ve her türlü yardımı yapmaya hazır olduklarını söylediler. Onların desteğini hissetmek gerçekten huzur vericiydi. Ne yazık ki, kendi aileme hamileliği anlattığımda durum tamamen farklıydı. Babam açıkça mutsuzdu, gelecek sorumluluklardan ve maddi yüklerden endişe duyuyordu. Ciddi bir şekilde karşı çıktığını ifade etti ve tek bir anlayış ya da destek göstermedi.
Ailemin tepkisi beni derinden yaralayıp hayal kırıklığına uğrattı. Ağır bir karar aldım; onlardan uzaklaşmaya başladım. Beş yıl boyunca neredeyse konuşmadık ve oğlum Baranı onlardan olabildiğince uzak tuttum. Zaman zaman annemle ve kız kardeşimle telefonda görüşsem de, onların Baranın hayatında yer almalarına izin vermedim.
Feray ile ilişkimiz zamanla güçlendi, Baran dört yaşına geldiğinde ailemizi büyütmeye karar verdik. Feray tekrar hamile kaldı, bu sefer bir kızımız olacaktı. Tüm bu mutluluğa rağmen, yakın zamanda annemden gelen telefon içimde karmaşık duygular yarattı. Annem, kız kardeşim Cemrenin, yeni tanıştığı bir adamdan hamile olduğunu söyledi.
Annem, acil maddi destek isteyerek kardeşime yardım etmemi bekliyordu. Ama bu durumda gözümden kaçmayan bir ikiyüzlülük vardı. Yıllar önce Ferayla ben aynı durumda kaldığımızda anne ve babamın bana yaşattığı soğukluğu hatırladım. Onlara kızgın değilim, ama geçmişteki tavırları ve destek vermemeleri hâlâ içimde canlı.
Kardeşimle ne kadar empati kursam da, babamın bize verdiği o sert kararları hatırlamadan edemedim, ki şimdi bu tavırlarını unutturmuş gibiydi. Kendi acımı içimde taşısam da, Cemreye şefkatle davranmam gerektiğini biliyordum. Ona tüm seçenekleri iyice düşünüp, kendisi için en doğru karara varmasını öğütledim.
Bu telefon, sanki geçmişin acı anılarını tazeledi ama aynı zamanda bana hayatta seçimlerimin arkasında durmam ve sevdiklerime koşulsuz destek olmam gerektiğini bir kez daha kanıtladı. Aile karmaşık olabilir, hayat bizi umulmadık yollara sürükler ama sevgi ve anlayış, en derin yaraların bile üzerini sarabiliyor.
