Geçenlerde, ilk gördüğümde gerçekten çok güzel olan bir kızla tanıştım. Sık sık birlikte yürüyüşlere çıkıyorduk, arabayla İstanbulun dışına giderdik, kafelere ve sinemalara uğrardık. Ama bunlar bana hiçbir zaman yeterli gelmedi. Her zaman onun yanında olmak istiyordum, sadece buluşmalarda değil. Hiç vakit kaybetmeden ona evlenme teklif ettim. Ne gerek var beklemeye dedim kendi kendime, birbirimizi seviyoruz, birlikte iyiyiz. Beraber yaşar, birbirimizi daha da iyi tanırız. Sonunda evlendik.
Ama annem, Zeynepi hemen sevmedi. Bunu da hiç çekinmeden Zeynepin yüzüne söyledi. Zeynep, annemle beraber yaşamak istemedi. Halbuki ben, hep birlikte yaşamak istiyordum. İki odalı bir dairemiz vardı: bir oda bize, bir oda anneme. Fakat Zeynep bu fikre asla sıcak bakmadı bile. Israrla kendi kaldığı yurtta beraber kalmamızı istedi. Evlendikten sonra da onun isteğiyle onun kaldığı yurtta yaşamaya başladık.
Açıkçası, hayatımda bir yurtta ve bu tip şartlarda yaşayacağım aklıma bile gelmezdi. En başta, ortak banyolar ve tuvaletler bana hiç hitap etmedi. Başlarda gerçekten utanıyordum, orada kendimi yıkayamayacak kadar rahatsız hissediyordum. Bir de hamam böcekleri var ki… Her yerde sürünüyorlar. Burada nasıl yaşanır bilemiyorum. Zeynep bunlara hiç takılmıyor. Şu ana kadar kimseyi yememişler, sana da bir şey yapmazlar. Abartıyorsun, diyor. İmkansız, her yerde pislik var. Yandaki odada sürekli kavga eden bir adam ve kadın oturuyor.
Diğer tarafta sürekli ağlayan ve çığlık atan bir kız çocuğu olan bir aile var. O sadece ailesini değil, bizi de uyutmuyor. Geçenlerde komşulardan biriyle tartıştım. Gece fazla içmiş, kavga çıkardı, ben de sakinleştirmek için müdahale ettim. O günden sonra bana her türlü kötülüğü yapmaya ve kavgaya çekmeye çalıştı. Ben artık burada yaşamak istemiyorum. Zeynepe daha önce bir daire kiralamayı teklif ettim.
Ama o kesinlikle razı değil. Buraya alıştım, mutluyum, diyor. Kendi dairemizde yaşasak tamam ama kiralar gerçekten çok yüksek, neredeyse bütün maaşımı kiraya vermek gerekecek. Annem yine bizimle yaşamanı önerdi. İlişkimize karışmayacağına söz verdi. Ama Zeynep yeni bir taşınma fikrine kesinlikle kapalı.
Son zamanlarda çocuk konusunu açmaya başladı. Bir çocuk ailemizi daha da güçlendirir, diyor. Baba olmayı tabii ki istiyorum, bunun için hayal kuruyorum. Ama çocuğun hangi şartlarda büyüyeceğini düşündükçe bütün hevesim kaçıyor. Komşuların sürekli kavgası, çığlıkları… Bazen ayrılmayı bile düşünüyorum. Eşimi sevmediğim için değil, sadece bu yaşama şartlarının aile kurmaya uygun olmamasından dolayı.
İleriye dönük çocuğumun iyi koşullarda büyümesini istiyorum. Artık ne kadar dayanabilirim bilmiyorum. Sinirlerim tamamen tükenmiş durumda. Zeynep ise hiçbir şekilde uzlaşmıyor. Bu yaşadıklarım bana, aile olmanın sadece sevmekle olmadığını, birlikte yaşanacak yerin ve şartların da en az sevgi kadar önemli olduğunu öğretti.
