Babam, kızımı kucağıma almamı yasakladı, torununa karşı fazla yumuşak olduğumu düşünüyor. Son zamanlarda kızım, emeklemeye başladı ve ben odadan her çıktığımda arkamdan sürüne sürüne geliyor, kucağıma alınmak için sabırsızlanıyor. Babam da durmadan Alışmasın, yerde kendi başına oynamayı öğrensin diye uyarıyor. Ama ben de dayanamıyorum, hemen kucağıma alıyorum. Bazen düşünüyorum, acaba gerçekten fazla mı korumacı davranıyorum çocuğuma?
Biliyorum, biraz fazla şefkatli biriyim, özellikle ona karşı. Ağladığında hemen sarılır, teselli ederim; çoğu zaman kızmaya da elim gitmez, her şeyi güzelce anlatmaya çalışırım. Belki de bunların hepsi, ben küçükken sahip olamadığım şefkat ve ilgiyi, kızıma fazlasıyla vermeye çalışmamdan. Çünkü küçük yaşta annem vefat etti, ben ise bir yurtta büyüdüm. Öz anne-babamı hiç tanımadım. Sonradan, bir akrabamın ailesi sahip çıktı bana, evlerinde bana bir yuva sundular.
İlk zamanlar zordu tabii, babam fazla mesafeliydi, annem ise evi geçindirmek için gece gündüz çalışıyordu, haliyle sevgiye, ilgiye pek vakitleri kalmıyordu. Beni sevdiklerini biliyordum ama bunu göstermeleri kolay olmuyordu. O yüzden kendi başımın çaresine bakmayı, kendi içimde hayal dünyaları kurmayı öğrendim. Hep sanki bir masal ülkesinde, prenses gibi sevilip övüldüğüm, kocaman bir sevgiyle sarıldığım bir hayatım varmışçasına…
Büyüdükçe, çevremdekilerden onay ve ilgi bekler oldum; özellikle de ilişkilerimde. Minicik bir sevgiyi, ilgi gösterisini abartıyor, karşılık görebilmek için kendimi hırpalıyordum. Hayatımda beş yıl süren sağlıksız bir ilişkiye sırf ‘Bir daha sevilir miyim?’ korkusuyla tutunmuştum. Şu anki eşim çok anlayışlı, geçmişimi az çok biliyor ve bana gerçekten iyi davranıyor; ama yaşadıklarımın hepsini de anlattığım söylenemez. Geçmişim tüm ağırlığına rağmen, kızımı deli gibi sevmekten, onu sevgiye boğmaktan bir türlü alıkoyamıyorum. Çünkü biliyorum, bir çocuk ne kadar çok sevgi görürse, hayatı da o kadar güzel olur. Belki ben bunu hiç yaşayamadım ama onun her güldüğünde o sevgiyi hak ettiğini hissediyorum. O yüzden yine de, kucağıma almak yasak da olsa dayanamıyorum işte, kim ne derse desin. Zaten insan anne olunca anlıyor, çocuk sevgisi gibi bir şey yokmuş.
