Üniversite yıllarımdayken, fazla parası olmayan, işsiz güçsüz bir çocukla takılıyordum. Aynı dönemde, varlıklı bir ailenin evladı olan bir sınıf arkadaşım da bana kur yapmaya başladı. Ben de fakir bir ailenin çocuğu olarak hayalini hep konforlu, mutlu bir hayattan kurmuşumdur. Bir gün sevgilim bana evlenme teklif etti ama ben, aklım paraya düştüğünden, teklifi geri çevirdim ve zengin sınıf arkadaşımın sunduğu ekonomik güveni tercih ettim. Oysa kalbim eski sevgilimi seviyordu; ne var ki, para benim gözümde her şeydi, itiraf ediyorum.
Gelin görün ki, eşim tam bir aile babası değilmiş meğerse. Hayatını hep kolay elde edilenlerle yaşamış, emek nedir bilmez. Hani kıyısından köşesinden işin ucundan tutayım dese, yok. Ailesi elinde bir iş verdi, işlet dediler, adam o işi de batırdı. Yıllarca kayınpederin cüzdanına bakarak, elde avuçta ne varsa onunla idare ettik. Adamda acaba hayatı değiştirsem mi diye bir düşünce kırıntısı bile yoktu. Para sıkıntısı yaşadık, Bak şu iş var, girsen mi? dedim. Amaan, başkasına mı çalışacağım ben? deyip kestirip attı.
Geçenlerde eski bir arkadaşımla karşılaştım, sohbet derken bir bomba patlattı: Meğer eski sevgilim iş insanı olmuş, kuru ekmekten kurtulmuş, zengin olmuş! Nasıl yani?! oldum bir an. İçimden tuhaf duygular geçti. Hala ona karşı bir şeyler hissediyorum sanırım, başarısına da içten içe sevindim. Arkadaşım, hâlâ bekar olduğunu söyledi: Acaba şansım var mı? diye düşünüp duruyorum. Zaman geçti, ben ise bir zamanlar yaptığım hataların farkında yeni yeni varıyorum.
Dönüp davaya bakınca, üzülmeden edemiyorum; keşke parayı ve konforu değil, sevgiyi ve heyecanı seçseymişim. Sevdiğim adamla aramdaki bağı anlayıp, kalbimin yolunu dinleseymişim. Şimdi ise kararlarımın sonuçlarıyla baş başayım ve hayatımda mutlu olma ihtimalimi belki de bir cebir problemi gibi yanlış çözmüş olmanın burukluğunu yaşıyorum.
