Sanırım bu durum, takipçilerim arasında pek çok tartışmaya yol açacak. Evet, kendi düşüncelerimden utanıyorum. Fakat kendimi engelleyemiyorum. Ailemizin yakın gelecekte nelerle karşılaşacağını düşündükçe ağlamak istiyorum. Galiba depresif olmaya başlıyorum. On iki yıldan uzun süredir evliyiz, ikimiz de çalışıyoruz ve iki çocuk sahibiyiz.
Kayınvalidem uzun zamandır hasta. Hem artrit hem de şeker hastalığı var. Fazla kilolu olduğu için evde hareket etmekte zorlanıyor. Yalnız yaşıyor, bu yüzden günlük hayatı oldukça güç. Kendi başına kendine bakması, yemek yapması, evi toplaması pek kolay olmuyor. Her hafta eşimle birlikte alışverişini alıp gidiyoruz, ben evi temizliyorum, o hafta için yemeklerini hazırlıyorum, banyo yaptırmasına yardım ediyorum. Bu haftalık rutinlerimize alıştık açıkçası. Tabii bazen işlerden dolayı gidemediğimiz de oluyor ama bu çok nadir.
Kayınvalidemi gerçekten çok seviyorum. Oğlunu tek başına büyüttü, onun için çok çabaladı, kendi mutluluğundan vazgeçti (45 yaşında eşini kaybetti ve bir daha evlenmedi). Ayrıca maddi olarak da ailemize ciddi şekilde destek oldu. Kredi borçlarımızı onun sayesinde ödedik. Ona bakmaktan ve yardım etmekten asla kaçmam. Fakat eşim yakın zamanda, yılbaşı tatilinden sonra annesinin bizimle beraber yaşayacağını söyledi. Artık ona gidip gelmemize gerek kalmayacak, bakımı daha kolay olacak, bu şekilde kendisi de daha az yorulacakmış.
Eşimi anlıyorum ama bir yandan da ailemizin hayatının nasıl değişeceğini düşünüyorum. Üç odalı bir evimiz var. Ben ve eşim bir odada, çocuklar diğerlerinde kalıyor. Kayınvalidem yanımıza taşınırsa, odalardan birinde onun kalması gerekecek. Çocuklar kavga edecek, çünkü her biri kendi odasına ihtiyaç duyuyor. Bunu söylemek utanç verici geliyor ama kayınvalidemi bir yük gibi görmeye başladığımı fark ediyorum. Siz bu durumda olsaydınız ne yapardınız? Fikirlerinizi merak ediyorum, lütfen yazın…
